جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۸۴۵ — دهد دل را به سیلاب فنا سیرابی اشکم
- شمارهٔ ۸۴۷ — بسکه با سامان شد از حسن ملیحی دیدنم
- شمارهٔ ۸۴۸ — کبود از بوسه امشب لعل آن رشک پری دیدم
- شمارهٔ ۸۴۱ — ز بیدردان مرا وا می نماید زخم پنهانم
- شمارهٔ ۸۴۲ — روشن از سوز درون امشب چراغت می کنم
- شمارهٔ ۸۴۴ — و قمری از فغان خود را دمی بیکار نگذارم
- شمارهٔ ۸۴۳ — بی تو چون پسته طرب ساخته غمناکترم
- شمارهٔ ۸۴۶ — درآمد تا در آغوش تمنا آن برو دوشم
- شمارهٔ ۸۵۶ — بی او ز خون ناب دماغی چو تر کنیم
- شمارهٔ ۸۵۰ — دور از تو زبسکه بی دماغم
- شمارهٔ ۸۵۱ — فارغ از اندیشهٔ خار کف پا بوده ام
- شمارهٔ ۸۵۳ — خوش آن دم کز جفایش خوشدلی بنیاد می‌کردم
- شمارهٔ ۸۵۴ — گرنه از جوش نزاکت بر تنش سنگین بود
- شمارهٔ ۸۵۵ — آن ملاحت راست در مستی ثناگستر لبم
- شمارهٔ ۸۴۹ — فصل بهار اسیر گل و سرو و سوسنم
- شمارهٔ ۸۵۲ — دلی از فیض یاد عارضش رشک چمن دارم
- شمارهٔ ۸۶۳ — به جز سر جوش می عقل‌آفرینی چون نمی‌دانم
- شمارهٔ ۸۶۲ — بستهٔ خود بودم از فیض ریاضت وا شدم
- شمارهٔ ۸۶۴ — تا ز جام عشق دل مستان شد و دیوانه هم
- شمارهٔ ۸۵۹ — به شهربند تعلق دمی قرار ندارم
- شمارهٔ ۸۶۱ — بی تو بیگانه چو عکس رخت از هوش خودم
- شمارهٔ ۸۵۷ — کبوتر را ره آگاهی از احوال خود بستم
- شمارهٔ ۸۶۰ — بشکفت، شد نشانهٔ آن تیر اگر دلم
- شمارهٔ ۸۵۸ — صد شکر کز غم چو تویی زار و خسته ام