کمال خجندی
زندگی‌نامهٔ کمال خجندی
کمال‌الدین مسعود خُجندی معروف به شیخ کمال و کمال خجندی از عارفان و شاعران پارسی‌گوی قرن هشتم هجری بود. تولدش در خجند فرارود بود؛ اما پس از سفر حج در تبریز ساکن شد. شیخ کمال در خدمت سلطان حسین جلایر درآمد و در خانقاهی که سلطان برای او ساخته بود به سر می‌برد. وی از شاعران بزرگ اواخر قرن هشتم است که مخصوصاً در غزل سرایی مهارت داشت. بسیاری او را پیوند دهنده ادب فارسی ایران با ادب فارسی تاجیکستان میدانند. دیوان او شامل غزل‌های مطبوع زیاد و غالبا مقرون به ذوق عرفانی است. کمال خجندی معاصر حافظ بود وی در سال ۷۹۲ هجری قمری یا ۸۰۸ هجری قمری درگذشت. آرامگاه او در تبریز است. دیوان اشعار این شاعر نامدار توسط سید جابر موسوی در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال خجندی
شعرهای کمال خجندی
- شمارهٔ ۳۴۰ — به خانه ای که چنین میهمان فرود آید
- شمارهٔ ۳۴۱ — بر دل از غمزه خدنگی زدی آن هم گذرد
- شمارهٔ ۳۳۹ — به خال لب خط سبزت قرابتی دارد
- شمارهٔ ۳۴۲ — بر عزیزان غمزهٔ شوخ تو خواری می‌کند
- شمارهٔ ۳۳۷ — بر افشان زلف تا دل را شب محنت به روز آید
- شمارهٔ ۳۴۳ — به روی دوست که رویش بچشم من نگرید
- شمارهٔ ۳۴۴ — بس شد ز توبه ما را با پیر ما که گوید
- شمارهٔ ۳۳۸ — به حلقه که ز زلفت با خبر ببرد
- شمارهٔ ۳۵۱ — بیزارم از آن دل که در درد نباشد
- شمارهٔ ۳۵۰ — بی تو مرا زندگی بکار نیاید
- شمارهٔ ۳۴۶ — بگو بگوشه نشینان که رو براه کنید
- شمارهٔ ۳۴۹ — بهار آمد خبر از می فرستید
- شمارهٔ ۳۴۸ — بوی خوشت چو همدم باد سحر شود
- شمارهٔ ۳۵۲ — بی لبت در جگر تشنه لبان آب نماند
- شمارهٔ ۳۴۵ — بکوش تا به کف آری کلید گنج وجود
- شمارهٔ ۳۴۷ — به مجلسی که ز روی تو پرده برگیرند
- شمارهٔ ۳۵۴ — بیمار عشق جز لب او آرزو نکرد
- شمارهٔ ۳۵۸ — پیش رخ تو، دیده پری را نکو ندید
- شمارهٔ ۳۵۹ — پیش رویت صنما وصف قمر نتوان کرد
- شمارهٔ ۳۵۵ — بی باد تو عشاق دل شاد نیابند
- شمارهٔ ۳۵۷ — پیش از آندم که می و میکده در عالم بود
- شمارهٔ ۳۵۶ — پری را دلبری چندین نباشد
- شمارهٔ ۳۶۰ — پیش روی تو ماه را چه وجود
- شمارهٔ ۳۵۳ — بیمار ترا کس نتوانست دوا کرد