امیرخسرو دهلوی
درگذشته ۷۲۵ هجری قمری، دهلی
زندگی‌نامهٔ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی عارف و شاعر بزرگ پارسی‌گوی هند در سال ۶۵۱ هجری قمری در دهلی متولد شد. ( با استناد به این بیت منتسب به او سال تولد وی ۶۵۲ است: آنچه به تاریخ ز هجرت گذشت بود سنه ششصد و هشتاد و هشت سال من امروز اگر بر رسی راست بگویم همه شش بود و سی ). پس از کسب معلومات به شاعری پرداخت و در دربار پادشاهان هند تقرب حاصل کرد. وی از موسیقی نیز بهرمند بوده و از موسیقیدانان مشهور زمان خود به شمار می‌رفته است. وی در نظم و نثر استاد بود و آثار بسیاری از خود باقی گذاشته که ازجملهٔ آنها دیوان قصاید و غزلیات اوست. علاوه بر آن خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز استقبال کرده و آن را جواب گفته است. وی سرانجام در سن هفتاد و پنج سالگی در سال ۷۲۵ هجری قمری در دهلی وفات یافت.
آثار امیرخسرو دهلوی
شعرهای امیرخسرو دهلوی
- شمارهٔ ۱۴۲ — به بالین غریبانت گذر نیست
- شمارهٔ ۱۴۱ — دل کازاد باشد آن من نیست
- شمارهٔ ۱۴۷ — دل مسکین من در بند مانده ست
- شمارهٔ ۱۴۰ — دلی کش صبر نبود آن من نیست
- شمارهٔ ۱۴۴ — مرا در آرزویت غم ندیم است
- شمارهٔ ۱۴۳ — دل ما را ز دست غم امان نیست
- شمارهٔ ۱۴۵ — گرفته در بر اندام تو سیم است
- شمارهٔ ۱۴۶ — ز من نازک میانی دور مانده ست
- شمارهٔ ۱۵۰ — مرا وقتی دلی آزاد بوده ست
- شمارهٔ ۱۵۱ — منم امروز و صد تیمار در دست
- شمارهٔ ۱۵۲ — صبا، گردی ازان زلف دو تا خاست
- شمارهٔ ۱۴۹ — نگارا، چون تو زیبا کس ندیده ست
- شمارهٔ ۱۵۵ — من و شب زندگانی من اینست
- شمارهٔ ۱۵۳ — گل امشب آخر شب مست برخاست
- شمارهٔ ۱۴۸ — مجو صبرم که جای آن نمانده ست
- شمارهٔ ۱۵۴ — نسیما، آن گل شبگیر چونست
- شمارهٔ ۱۵۹ — مرا از روی خوبان، قبله پیش است
- شمارهٔ ۱۶۰ — مرا در سر هوای نازنینی ست
- شمارهٔ ۱۶۳ — بیا ساقی که ایام بهار است
- شمارهٔ ۱۵۶ — به هر بیتی که وصف آن رخانست
- شمارهٔ ۱۶۱ — نگارا، روز عیش و شادمانیست
- شمارهٔ ۱۵۸ — مرا داغ تو بر جان یادگارست
- شمارهٔ ۱۶۲ — ندانستم که اهلیت گناهست
- شمارهٔ ۱۵۷ — بیا کز رفتنت جانم خرابست