رفیق اصفهانی
زاده ۱۱۵۰ – درگذشته ۱۲۱۲ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ رفیق اصفهانی
محمدحسین معروف به ملا حسین اصفهانی متخلص به رفیق در سال ۱۱۵۰ هجری قمری در اصفهان زاده شد. پدرش سبزی‌فروش بود. وی در اصفهان تحصیلات خود را آغاز نمود و در ادبیات برجسته شد. او در انجمن ادبی مشتاق اصفهانی شرکت داشت و از شاگردان او بود. وی در سال ۱۲۱۲ هجری قمری در اصفهان درگذشت و در نجف به خاک سپرده شد. نظمی تبریزی ماده تاریخ وفات وی را به این صورت سروده است: با وفات رفیق بتوان گفت: اوستاد یگانه رفت ای‌وای از دیار مهین سخن‌سنجان شاعر جاودانه رفت ای‌وای گر کسی سال مرگ او خواهد گو: رفیق از میانه رفت ای‌وای نسخه‌ای از دیوانی او شامل قصاید و غزلیات و رباعیات، به خط میر عبدالباقی بن میرحسن قزوینی در کتابخانهٔ ملی ایران موجود است. دیوان وی به کوشش احمد کرمی تصحیح و منتشر شده است. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار رفیق اصفهانی
شعرهای رفیق اصفهانی
- شمارهٔ ۵۵ — آن را که به کف سیمی و در دست زری نیست
- شمارهٔ ۵۶ — ز خلق تا اثر و از جهان نشانی هست
- شمارهٔ ۴۹ — بود هر درد را درمان شکی نیست
- شمارهٔ ۵۲ — صد جفا بر دلم از یار جفاکاری هست
- شمارهٔ ۵۱ — جز جفاکار تو با من ز جفا کاری نیست
- شمارهٔ ۵۳ — به جان و دل مرا پیوند از آن است
- شمارهٔ ۵۴ — آنکه از عار به یاران نشود یار اینست
- شمارهٔ ۵۰ — بی قرارم از فراق یار یار من کجاست
- شمارهٔ ۶۱ — دیدن آن سرو نازم آرزوست
- شمارهٔ ۵۷ — نه روی گل چو روی دل آرای دلبر است
- شمارهٔ ۶۰ — کسی چون تو بلا هرگز ندیده است
- شمارهٔ ۵۹ — برده دل از من پری‌رویی نمی‌گویم که کیست
- شمارهٔ ۶۲ — کار من مهر تو و پیشه تو کین منست
- شمارهٔ ۶۳ — با کوی یار روضه ی دارالقرار چیست
- شمارهٔ ۶۴ — بهر تو مرا پیشکشی جز دل و جان نیست
- شمارهٔ ۵۸ — منم که مهرهٔ بخت مرا گشادی نیست
- شمارهٔ ۶۹ — چنان گشته کامم ز ایام تلخ
- شمارهٔ ۶۵ — بیمار درد را که دوا درد دیگر است
- شمارهٔ ۷۱ — چه باشد گر ترا ویرانه ی من خانه ای باشد
- شمارهٔ ۷۰ — کی به حسن آن که پریچهره و مهوش باشد
- شمارهٔ ۷۲ — مرا در جسم تا جان آفریدند
- شمارهٔ ۶۷ — ماهی تو و جات طرف بامت
- شمارهٔ ۶۸ — دریغ یار عزیزم که از وفا عاری است
- شمارهٔ ۶۶ — فصل گل شد، سیر باغ و بوستانم آرزوست