ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — مثنوی‌ها رودکی

Name: ابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامه — مثنویها رودکی
Author: رودکی سمرقندی

رودکی سمرقندی / مثنوی‌ها

فهرست شعرها

بخش ۸ — کشتیی بر آب و کشتیبانش باد
بخش ۳ — هم چنان سرمه که دخت خوب روی
بخش ۲ — از خراسان آن خورِ طاووس وش
بخش ۵ — آن گرنج و آن شکر برداشت پاک
بخش ۷ — گفت: هنگامی یکی شهزاده بود
بخش ۱ — هرکه نامخت از گذشت روزگار
بخش ۶ — دمنه را گفتا که تا: این بانگ چیست؟
بخش ۴ — شب زمستان بود، کپی سرد یافت
بخش ۹ — بانگ زله کرد خواهد کر گوش
بخش ۱۵ — آن که را دانم که: اویم دشمنست
بخش ۱۱ — همچنان کَبتی که دارد انگبین
بخش ۱۳ — تا جهان بود از سر آدم فراز
بخش ۱۴ — گفت با خرگوش خانه خان من
بخش ۱۲ — هیچ شادی نیست اندر این جهان
بخش ۱۰ — وز درخت اندر، گواهی خواهد اوی
بخش ۱۶ — کار چون بسته شود بگشایدا
بخش ۲۲ — پس تبیری دید نزدیک درخت
بخش ۲۱ — خود ترا جوید همه خوبی و زیب
بخش ۲۳ — با کُروز و خرمی، آهو به دشت
بخش ۱۷ — بار کژ مردم به کنگرش اندرا
بخش ۱۸ — آفریده مردمان مر رنج را
بخش ۲۴ — خایگان تو چو کابیله شدست
بخش ۲۰ — شاه دیگر روز باغ آراست خوب
بخش ۱۹ — اندر آمد مرد با زن چرب چرب
بخش ۳۲ — اندر آن شهری که موش آهن خورد
بخش ۲۵ — چون درآمد آن کدیور، مرد زُفت
بخش ۲۶ — آمد این شبدیز با مرد خراج
بخش ۲۷ — دست و کف و پای پیران پر کلخج
بخش ۲۸ — گر خوری از خوردن افزایدت رنج
بخش ۲۹ — گفت: خیز اکنون و سازه ره بسیچ
بخش ۳۱ — پادشا سیمرغ دریا را ببرد
بخش ۳۰ — آهو از دام اندرون آواز داد
بخش ۳۳ — از فراوانی، که خشکا مار کرد
بخش ۳۴ — آنگهی گنجور مشک آمار کرد
بخش ۳۶ — چون که نالنده بدو گستاخ شد
بخش ۳۵ — چونکه مالنده بدو گستاخ شد
بخش ۳۷ — کرد روبه یوزواری یک زَغَند
بخش ۳۹ — گنبدی نهمار بر برده، بلند
بخش ۳۸ — مرد دینی رفت و آوردش کَنَند
بخش ۴۰ — روز جستن تازیانی چون نوند
بخش ۴۳ — نان آن مدخل ز بس زشتم نمود
بخش ۴۴ — گفت دینی را که: این دینار بود
بخش ۴۲ — گر بزان شهر با من تاختند
بخش ۴۱ — روز جستن تازیانی چون نوند
بخش ۴۵ — زن چو این بشنیده شد خاموش بود
بخش ۴۷ — چون کشف انبوه غوغایی بدید
بخش ۴۶ — سرخی خفچه نگر از سرخ بید
بخش ۴۸ — سر فرو بردم میان آبخور
بخش ۴۹ — خور به شادی روزگار نوبهار
بخش ۵۲ — آشکوخَد بر زمین هموار بر
بخش ۵۱ — مرد مزدور اندر آغازید کار
بخش ۵۰ — داشتی آن تاجر دولت شعار
بخش ۵۳ — از تو دارم هر چه در خانه خنور
بخش ۵۶ — وز چکاوک نوف بینی رستخیز
بخش ۵۴ — گرسنه روباه شد تا آن تبیر
بخش ۵۵ — آتشی بنشاند از تن تفت و تیز
بخش ۵۷ — چون گل سرخ از میان پیلگوش
بخش ۵۸ — شیر خشم آورد و جست از جای خویش
بخش ۶۰ — موی سر جغبوت و جامه ریمناک
بخش ۵۹ — ابله و فرزانه را فرجام خاک
بخش ۶۲ — از دهان تو همی آید غشاک
بخش ۶۱ — زد کلوخی بر هباک آن فزاک
بخش ۶۴ — ماده گفتا: هیچ شرمت نیست، ویک
بخش ۶۳ — خشم آمدش و همان گه گفت: ویک
بخش ۶۵ — دم سگ بینی ابا بتفوز سگ
بخش ۶۷ — ایستاده دیدم آن جا دزد و غول
بخش ۷۲ — کرد باید مر مرا و او را رون
بخش ۶۶ — چون فراز آید بدو آغاز مرگ
بخش ۶۸ — چون که زن را دید فغ، کرد اشتلم
بخش ۷۰ — نزد آن شاه زمین کردش پیام
بخش ۶۹ — تا به خانه برد زن را با دلام
بخش ۷۱ — بس که برگفته پشیمان بوده‌ام
بخش ۷۴ — زش ازو پاسخ دهم اندر نهان
بخش ۷۳ — پس شتابان آمد اینک پیرزن
بخش ۷۷ — تاک رز بینی شده دینارگون
بخش ۷۵ — چون بگردد پای او از پایدان
بخش ۸۰ — مرد را نهمار خشم آمد ازین
بخش ۷۶ — مار و غنده کربشه با کژدمان
بخش ۷۸ — از همالان وز برادر من فزون
بخش ۷۹ — گر درم داری، گزند آرد بدین
بخش ۸۲ — تنگ شد عالم برو از بهر گاو
بخش ۸۳ — گفت: فردا بینی‌ام در پیش تو
بخش ۸۶ — روی هر یک چون دو هفته گرد ماه
بخش ۸۴ — کاش آن گوید که باشد بیش نه
بخش ۸۵ — هیچ گنجی نیست از فرهنگ به
بخش ۸۸ — سوس پرورده به می بگداخته
بخش ۸۷ — اخترانند آسمانشان جایگاه
بخش ۸۱ — ار همه خوبی و نیکی دارد او
بخش ۹۲ — هست از مغز سرت، ای منگله
بخش ۹۴ — پس بیو بارید ایشان را همه
بخش ۹۳ — بهترین یاران و نزدیکان همه
بخش ۹۵ — جای کرد از بهر بودن کازه‌ای
بخش ۹۰ — نزد تو آماده بدو آراسته
بخش ۸۹ — پر بکنده، چنگ و چنگل ریخته
بخش ۹۶ — گفت: ای من، مرد خام کل درای
بخش ۹۱ — سنجد چیلان بدو نیمه شده
بخش ۹۹ — آبکندی دور و بس تاریک جای
بخش ۱۰۰ — زشت و نافرهخته و نابخردی
بخش ۱۰۱ — من سخن گویم، تو کانایی کنی
بخش ۱۰۳ — شو، بدان گنج اندرون خمی بجوی
بخش ۱۰۲ — دستگاه او نداند کز چه روی؟
بخش ۱۰۴ — چون یکی جغبوت پستان‌بند اوی
بخش ۹۷ — بینی و گنده دهان داری و نای
بخش ۹۸ — پیسی و ناسور کون و گربه پای
بخش ۱۰۵ — خم و خنبه پر ز انده، دل تهی