فضولی بغدادی
زاده ۸۸۵ – درگذشته ۹۶۳ هجری قمری، حله
زندگی‌نامهٔ فضولی
ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.
آثار فضولی
شعرهای فضولی
- شمارهٔ ۲۷۳ — عمریست ای پری که رخت را ندیده‌ایم
- شمارهٔ ۲۷۷ — خود را ز گریه شب همه شب غرق خون کنم
- شمارهٔ ۲۷۶ — با هر که غیرتست نگاهی نکرده ایم
- شمارهٔ ۲۷۵ — بدیده سرمه از خاک راه یار می خواهم
- شمارهٔ ۲۷۲ — بی خط سبزت شبی هر جا که منزل داشتم
- شمارهٔ ۲۷۸ — بسته شد بر رشته جان موی گیسوی توام
- شمارهٔ ۲۷۱ — بنایی از حباب اشک چشم خون فشان کردم
- شمارهٔ ۲۷۴ — آتشین رویی کز او چون شمع با چشم ترم
- شمارهٔ ۲۸۰ — هر لحظه صد جفا ز بلای تو می‌کشم
- شمارهٔ ۲۸۴ — عمریست روی دل از نکویی ندیده ایم
- شمارهٔ ۲۸۵ — ما نظر جز بر تبان سیمبر کم کرده‌ایم
- شمارهٔ ۲۸۶ — دوستان گوهر مقصود بدست آوردم
- شمارهٔ ۲۸۲ — چو میرم در هوایت کاشکی خاک درت گردم
- شمارهٔ ۲۸۱ — نوخطان را دوست می‌دارد دل دیوانه‌ام
- شمارهٔ ۲۸۳ — دمی بی‌سوز عشقت جان خود بر تن نمی‌خواهم
- شمارهٔ ۲۷۹ — زین شکوه ها که دم بدم از یار می کنم
- شمارهٔ ۲۹۲ — هرگز غم خرابی عالم نمی خوریم
- شمارهٔ ۲۹۴ — نمی‌خواهم به او درد دل صد پاره بنویسم
- شمارهٔ ۲۸۸ — ز آهم سوخت بی‌مهرِ رُخَت مَهْ، دوش کوکب هم
- شمارهٔ ۲۸۹ — دایم تویی مقابل آیینه دلم
- شمارهٔ ۲۹۳ — بدلبری سر و کاری درین دیار ندارم
- شمارهٔ ۲۸۷ — آتشم من گلخنی باید که باشد منزلم
- شمارهٔ ۲۹۰ — داغ عشق صنم لاله عذاری دارم
- شمارهٔ ۲۹۱ — دمی مانند گردی گر جدا از خاک در گردم