فضولی بغدادی
زاده ۸۸۵ – درگذشته ۹۶۳ هجری قمری، حله
زندگی‌نامهٔ فضولی
ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.
آثار فضولی
شعرهای فضولی
- شمارهٔ ۳۰۰ — می روم زین شهر و در دل مهر ماهی می برم
- شمارهٔ ۲۹۵ — یار بی جرم بشمشیر ستم می کشدم
- شمارهٔ ۲۹۶ — تا بوده ایم بی غم یازی نبوده ایم
- شمارهٔ ۲۹۸ — سرو نازم نشد آگه ز نیازم چه کنم
- شمارهٔ ۲۹۹ — ما فراغ از غم بیش و کم عالم داریم
- شمارهٔ ۳۰۲ — از آن رو با تو من آیینه را همتا نمی‌بینم
- شمارهٔ ۳۰۱ — می‌روم در سینه صد درد نهانی می‌برم
- شمارهٔ ۲۹۷ — من بسربازی ز شمع مجلست کم نیستم
- شمارهٔ ۳۱۰ — چو طفلان پیشه‌ای جز گریه در عالم نمی‌دانم
- شمارهٔ ۳۰۹ — در دل زار غمی ز آن لب می گون دارم
- شمارهٔ ۳۰۸ — از او پرسید سرّ آن دهان را، من نمی‌دانم
- شمارهٔ ۳۰۶ — بیاد قد تو بر سینه هر الف که بریدم
- شمارهٔ ۳۰۵ — دارم هوس کز خون دل خاک درش را گل کنم
- شمارهٔ ۳۰۴ — روزگاری شد ز کویت درد سر کم کرده ایم
- شمارهٔ ۳۰۷ — نیست در آیینه عکس آن صنم
- شمارهٔ ۳۰۳ — نسبت شمشاد با آن سرو قامت چون کنم
- شمارهٔ ۳۱۳ — گهی که در غم آن گل‌عذار می‌گریم
- شمارهٔ ۳۱۴ — در دل الم از غنچه خندان تو دارم
- شمارهٔ ۳۱۷ — عهد کردم که دیگر بیهده کاری نکنم
- شمارهٔ ۳۱۱ — باز در دل ز غم عشق ملالی دارم
- شمارهٔ ۳۱۵ — گشت صد پاره بشمشیر جفای تو تنم
- شمارهٔ ۳۱۶ — دمی بی عشق خوبان پری رخسار چون باشم
- شمارهٔ ۳۱۸ — آزارها ز یار جفا کار می کشم
- شمارهٔ ۳۱۲ — ز سیر سایه همراه تو ای مه رشک‌ها بردم