فضولی بغدادی
زاده ۸۸۵ – درگذشته ۹۶۳ هجری قمری، حله
زندگی‌نامهٔ فضولی
ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.
آثار فضولی
شعرهای فضولی
- شمارهٔ ۲۵۳ — من که بی‌لاله‌رخی ساکن گلخن شده‌ام
- شمارهٔ ۲۴۸ — مه من از تو غم بی حساب دارد دل
- شمارهٔ ۲۵۱ — ناوکت پیراهنی پوشاند از خون بر تنم
- شمارهٔ ۲۵۴ — منم که بی‌تو گرفتار صد بلا شده‌ام
- شمارهٔ ۲۴۹ — زبان مرغ می داند مگر گل
- شمارهٔ ۲۵۲ — ندیده کام دل از کوی آن سیمین بدن رفتم
- شمارهٔ ۲۴۷ — شب عیدست چندانی امان ای عمر مستعجل
- شمارهٔ ۲۵۰ — تا خط سبز تو پیدا شده بر عارض آل
- شمارهٔ ۲۵۹ — نه از تیری که بر دل می‌زنی چندین فغان دارم
- شمارهٔ ۲۵۸ — نه مژگانست کز خونابه دل لاله‌گون کردم
- شمارهٔ ۲۶۰ — اگر میرم نخواهد کم شد آب چشم نمناکم
- شمارهٔ ۲۶۲ — در هستی بقفل نیستی بر خود چنان بستم
- شمارهٔ ۲۶۱ — نه آنچنان شده محو خیال آن دهنم
- شمارهٔ ۲۵۷ — بسی تاب از غم آن گیسوان پرشکن دیدم
- شمارهٔ ۲۵۵ — بسی بی داد در عشق از بتان سیمتن دیدم
- شمارهٔ ۲۵۶ — نفسی نیست تمنای تو بیرون ز سرم
- شمارهٔ ۲۷۰ — درون خانه چشم آن صنم را تا در آوردم
- شمارهٔ ۲۶۴ — رحم بر زاری من یار ندارد چه کنم
- شمارهٔ ۲۶۷ — به دل مهر تو کردم نقش و چشم از غیر بر بستم
- شمارهٔ ۲۶۳ — به عزم طوف خاک درگهت از دیده پا کردم
- شمارهٔ ۲۶۵ — جان را به لعل چون شکرت تا سپرده‌ام
- شمارهٔ ۲۶۶ — چنان در دوستی دل بسته آن قد دلجویم
- شمارهٔ ۲۶۸ — به یک جام لبالب آنچنان کن ساقیا مستم
- شمارهٔ ۲۶۹ — گه جولان غبار انگیز از آن شد رخش جانانم