فضولی بغدادی

زندگی‌نامهٔ فضولی

ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.

آثار فضولی

• فضولی
  • دیوان اشعار فارسی
  • ساقی نامه

شعرهای فضولی

• شمارهٔ ۱۳۴ — بخاک پای تو تا ترک سر نخواهم کرد
• شمارهٔ ۱۳۱ — خوش آن که در نظرم عارض نکوی تو باشد
• شمارهٔ ۱۲۹ — نیست چشم من کزو اشک جگرگون می‌چکد
• شمارهٔ ۱۳۳ — ز من آن مغبچه ترک دل و دین می‌خواهد
• شمارهٔ ۱۲۷ — گره از کار من جز نالهای زار نگشاید
• شمارهٔ ۱۲۸ — با تو وصلم شب نوروز میسر شده بود
• شمارهٔ ۱۳۲ — بر گلویم تیغ ترک تند خوی من رسید
• شمارهٔ ۱۳۰ — به رخسارت دمی دل دیده خونبار نگشاید
• شمارهٔ ۱۳۹ — طمع جور دلم زان بت بدخو دارد
• شمارهٔ ۱۳۶ — یار ما را به ازین زار و حزین می خواهد
• شمارهٔ ۱۴۰ — خوب می دانم وفا از خود جفا از یار خود
• شمارهٔ ۱۴۲ — چه عجب گر به دل از تیغ تو بیداد رسد
• شمارهٔ ۱۴۱ — چو مشاطه بدست آن چین زلف خم بخم گیرد
• شمارهٔ ۱۳۵ — به حالم التفات آن ماه‌رو بسیار کم دارد
• شمارهٔ ۱۳۷ — عکس قد او آینه بربود خطا کرد
• شمارهٔ ۱۳۸ — ندانستم که آن ماه آن چنین راه ستم گیرد
• شمارهٔ ۱۴۶ — محتاج وصال تو که باشد که نباشد
• شمارهٔ ۱۴۵ — ملک را گر نظر بر قد آن سرو روان افتد
• شمارهٔ ۱۴۹ — چو بهر زینت آن گل‌چهره در آیینه می‌بیند
• شمارهٔ ۱۵۰ — خدا ز سرو قد او مرا جدا نکند
• شمارهٔ ۱۴۴ — درین محنت سرا آن به که عاقل خانه کم گیرد
• شمارهٔ ۱۴۸ — نه حبابست که پیدا ز سرشک ما شد
• شمارهٔ ۱۴۷ — شب هجران خیالت شمع محنت خانهٔ من شد
• شمارهٔ ۱۴۳ — من که باشم که مرا کوی تو مسکن باشد