فضولی بغدادی

زندگی‌نامهٔ فضولی

ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.

آثار فضولی

• فضولی
  • دیوان اشعار فارسی
  • ساقی نامه

شعرهای فضولی

• شمارهٔ ۱۵۴ — ای که گویی که دلت خون نشود چون نشود
• شمارهٔ ۱۵۵ — بخت بد بی‌اختیار از کوی یارم می‌برد
• شمارهٔ ۱۵۸ — کلکی که صورت من و آن دلربا کشید
• شمارهٔ ۱۵۳ — پری‌رخان به جفا قصد جان ما مکنید
• شمارهٔ ۱۵۲ — هر پری‌چهره که دوران به جهان می‌آرد
• شمارهٔ ۱۵۱ — هردم از شوق لب لعلت دلم خون می‌شود
• شمارهٔ ۱۵۷ — بر آسمانم آه ز ظلم بتان رسید
• شمارهٔ ۱۵۶ — در دل باختلاط کسانم هوس نماند
• شمارهٔ ۱۶۲ — ببزم او سخن از درد من نمی گذرد
• شمارهٔ ۱۶۴ — جان بیرون رفته را بویت به تن می‌آورد
• شمارهٔ ۱۶۳ — تا باد پرده از رخ آن سیمبر فکند
• شمارهٔ ۱۵۹ — نکویی گرد بادست این که بر من خاک می‌بارد
• شمارهٔ ۱۶۰ — هر دم از تیر توام بر سینه صد روزن بود
• شمارهٔ ۱۶۱ — ز رنگ اشک دانستم که بی لعلش جگر خون شد
• شمارهٔ ۱۶۶ — نشاطم می‌کشد چون از تنم پیکان برون آید
• شمارهٔ ۱۶۵ — دوشم انیس خلوت گرمابه یار شد
• شمارهٔ ۱۷۲ — طعنه اغیار بهر یار می باید کشید
• شمارهٔ ۱۶۸ — در آینه چو عکسم بر صورتم نظر کرد
• شمارهٔ ۱۷۰ — هر که چراغی ز برق آه ندارد
• شمارهٔ ۱۶۷ — ز سروت سایه گر بر من اندوهگین افتد
• شمارهٔ ۱۷۳ — یار از عاشق نمی باید که پروا شود
• شمارهٔ ۱۷۱ — ماه من کز لعل لب کامی به هر ناکام داد
• شمارهٔ ۱۷۴ — تا مرا سودای شمع عارضت در سر نبود
• شمارهٔ ۱۶۹ — دل که از نرگس او چشم نگاهی دارد