فضولی بغدادی
زاده ۸۸۵ – درگذشته ۹۶۳ هجری قمری، حله
زندگی‌نامهٔ فضولی
ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.
آثار فضولی
شعرهای فضولی
- شمارهٔ ۱۷۷ — کار من در عاشقی جز با غم یاری نماند
- شمارهٔ ۱۸۰ — بی وجه نمی گریم گریه سببی دارد
- شمارهٔ ۱۷۸ — دل درون سینه دردت را به جان می‌پرورد
- شمارهٔ ۱۷۶ — آمد صبا وزان گل نورس خبر نداد
- شمارهٔ ۱۸۲ — دل اغیار بر من از غم جانانه می‌سوزد
- شمارهٔ ۱۸۱ — حبیب درد دلم را دوا نخواهد کرد
- شمارهٔ ۱۷۹ — گر بند بند ما چو نی از هم جدا کنند
- شمارهٔ ۱۷۵ — گاه لطفی می‌نماید گه جفایی می‌کند
- شمارهٔ ۱۸۹ — چو پاره پاره دل از دیده ترم افتد
- شمارهٔ ۱۸۸ — رنجیدم از دل خواهمش زلف ستمکاری برد
- شمارهٔ ۱۸۳ — لطیفست آن پری آن به که از مردم نهان آید
- شمارهٔ ۱۸۴ — خوش آنکه غم سیم‌بری داشته باشد
- شمارهٔ ۱۸۶ — می‌کنم اظهار غم ساقی شرابم می‌دهد
- شمارهٔ ۱۹۰ — ناله گره از رشته کارم نگشاید
- شمارهٔ ۱۸۵ — گفتمش دل ز غمت زار و حزین می‌باید
- شمارهٔ ۱۸۷ — نظر بازی که حیران رخ آن سیمتن باشد
- شمارهٔ ۱۹۴ — دل اسیر خم گیسوی تو شد
- شمارهٔ ۱۹۷ — سر مکش از من که از من دردسر خواهی کشید
- شمارهٔ ۱۹۲ — نه تنها جان من دردی ز گل رخساره دارد
- شمارهٔ ۱۹۵ — بخاک بنده رحم ای دلربا از تو نمی آید
- شمارهٔ ۱۹۱ — گر فلک با تیغ کین بر سینه ام چاک افکند
- شمارهٔ ۱۹۳ — دل که سوزان بود خندان از رخ آن ماه شد
- شمارهٔ ۱۹۸ — به درد و محنت بسیار ما را یار می‌داند
- شمارهٔ ۱۹۶ — جای ما کوی تو خواهد بود تا خواهیم بود