فضولی بغدادی

زندگی‌نامهٔ فضولی

ملا محمد بن سلیمان فضولی بغدادی (زادهٔ ۸۸۵ هجری قمری در حِلّه، درگذشتهٔ ۹۶۳ هجری قمری) ادیب و شاعر سدهٔ دهم هجری قمری است که به زبان‌های ترکی، فارسی و عربی شعر سروده است. زادگاه او را در بعضی از منابع کربلا یا نجف یا بغداد هم ذکر کرده‌اند. او پرورش‌یافتهٔ شهر بغداد است و به همین جهت به بغدادی مشهور شده است. آثار فارسی وی، علاوه بر دیوان اشعار، شامل منظومه‌های ساقی‌نامه (هفت جام)، «رند و زاهد»، «صحت و مرض»، «انیس القلب» و «روح‌نامه» (سفرنامهٔ روح یا حُسن و عشق) است.

آثار فضولی

• فضولی
  • دیوان اشعار فارسی
  • ساقی نامه

شعرهای فضولی

• شمارهٔ ۱۰۷ — هجوم سیل سرشکم ز دل اثر نگذاشت
• شمارهٔ ۱۱۰ — جانی که هست رسته ز آزار او کجاست
• شمارهٔ ۱۰۸ — امید بود که خواهد جفای یارم کشت
• شمارهٔ ۱۰۵ — بی لبت قطع نظر کرده ام از آب حیات
• شمارهٔ ۱۰۶ — به دو گیسو مه روی تو نه چندان عجب است
• شمارهٔ ۱۰۹ — بهترین سیرها سیر بیابان فناست
• شمارهٔ ۱۰۴ — در غمت کارم به چشم اشکبار افتاده است
• شمارهٔ ۱۰۳ — نه همین قد من از بار غم دور خم است
• شمارهٔ ۱۱۲ — هر کرا هست دلی سیمبری خواهد داشت
• شمارهٔ ۱۱۸ — با عارض تو شمع کشیدی زبان بحث
• شمارهٔ ۱۱۳ — ملولم از تو نمی پرسیم که حال تو چیست
• شمارهٔ ۱۱۴ — در عشق شهرتم سبب اشتهار تست
• شمارهٔ ۱۱۷ — اگر رسوا شدم رسواییم را شد فغان باعث
• شمارهٔ ۱۱۱ — ما را بلای عشق تو عمریست آشناست
• شمارهٔ ۱۱۵ — هست ما را زندگی از جوهر شمشیر دوست
• شمارهٔ ۱۱۶ — دل دامن هوای تو محکم گرفته است
• شمارهٔ ۱۲۴ — تنگ آمده بجلوه آهم فضای چرخ
• شمارهٔ ۱۲۵ — چند منعم کنی از عشق جوانان ای شیخ
• شمارهٔ ۱۲۳ — مرا هرگه که پندی می‌دهد با چشم تر ناصِح
• شمارهٔ ۱۲۰ — ای مرضهای معاصی ز تو محتاج علاج
• شمارهٔ ۱۱۹ — حقه لعل لبش صد درد دارد در علاج
• شمارهٔ ۱۲۶ — کسی در عاشقی از سوی پنهانم خبر دارد
• شمارهٔ ۱۲۲ — عکس لبت نمود دلم کرد خون قدح
• شمارهٔ ۱۲۱ — کرد درد غیر را دلبر علاج