قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۵۲ — شب شود روز از خیال عارض جانان ما
- شمارهٔ ۴۹ — گشته چون آینه روشن دل بی‌کینه ما
- شمارهٔ ۵۴ — بی‌درد خسته‌ای که به درمان شد آشنا
- شمارهٔ ۵۶ — کجا در غربتم یک همدم دیرین شود پیدا؟
- شمارهٔ ۵۵ — ز ایمان همتی چون آن نگار چین شود پیدا
- شمارهٔ ۵۳ — غمش فشانده ز دامن غبار ننگ ترا
- شمارهٔ ۵۰ — داد گلبن در چمن یاد از گل‌افشانی مرا
- شمارهٔ ۵۱ — دل دیوانه کی در گوش گیرد پند دانا را
- شمارهٔ ۶۳ — دل یکی وز هر طرف بر سینه داغ دیگری‌ست
- شمارهٔ ۵۸ — چند باشد دل ز وصل دل‌ربایی بی‌نصیب
- شمارهٔ ۵۹ — شد بهار از توبه‌کردن بایدم اکنون گذشت
- شمارهٔ ۵۷ — منشور خدمت تو رقم شد به نام ما
- شمارهٔ ۶۲ — دلی که عشق نکردش چو لاله داغ کجاست
- شمارهٔ ۶۴ — بی تو شب تا روز چون شمعم به چشم تر گذشت
- شمارهٔ ۶۱ — طبعم ز باده چون گل سیراب روشن است
- شمارهٔ ۶۰ — هرکه امشب می نمی‌نوشد به ما منسوب نیست
- شمارهٔ ۷۲ — ای دل می امید دگر بر تو حرام است
- شمارهٔ ۶۵ — گذشت فصل گل و رغبت چمن باقی‌ست
- شمارهٔ ۶۷ — عافیت سینه‌خراش جگر ریش من است
- شمارهٔ ۶۶ — گشته پنهان از نظر آن‌کس که صیاد من است
- شمارهٔ ۶۹ — زاهد ز منع تو دل صد بینوا شکست
- شمارهٔ ۷۰ — چشم عیبت چو نباشد گل و خاشاک یکی‌ست
- شمارهٔ ۶۸ — آسمان پوشیده نیلی جان من غمناک چیست
- شمارهٔ ۷۱ — از خارخار وصل گلم دل فگار نیست