جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۵۰۶ — عشقم غلام خویش ز بخت سعید کرد
- شمارهٔ ۵۰۵ — چو زلفت بیدلان را در پی تسخیر می گردد
- شمارهٔ ۵۰۸ — زبزم غیر در ظاهر چه شد گر یار برگردد
- شمارهٔ ۵۰۷ — بیدلی کو واله دیدار آن طناز ماند
- شمارهٔ ۵۰۹ — آه از لب چون شکر خوبان سمرقند
- شمارهٔ ۵۱۱ — مانع سوز دل خستگی آزرم شود
- شمارهٔ ۵۱۰ — نسبتی باشد بتان هند را با پان هند
- شمارهٔ ۵۱۲ — زاضطراب چو موج سراب آب نخورد
- شمارهٔ ۵۱۹ — بزم عیشم یک نفس بی جلوهٔ خوبان مباد
- شمارهٔ ۵۲۰ — تا نفس باشد ستون خیمهٔ تن چون حباب
- شمارهٔ ۵۱۴ — شعلهٔ رخسار او تا شمع بزم باده بود
- شمارهٔ ۵۱۳ — زمین ز بار غم ما همین نه در ماند
- شمارهٔ ۵۱۵ — خصم چون گردید عاجز بردباری پیشه کرد
- شمارهٔ ۵۱۸ — با شوخی چنان به کنارم نشسته ماند
- شمارهٔ ۵۱۶ — بهر دنیا بودنت غمگین زنادانی بود
- شمارهٔ ۵۱۷ — من که در سیر گلم بیخودی مل باشد
- شمارهٔ ۵۲۴ — آنکه چون جامی خورد آتش به بزمی در زند
- شمارهٔ ۵۲۶ — فلک تیغ ستم کی از من مهجور بردارد؟
- شمارهٔ ۵۲۵ — دلی که نیست حزین شادمان نمی باشد
- شمارهٔ ۵۲۸ — غنچه از نسبت لعل تو نزاکت دارد
- شمارهٔ ۵۲۷ — دلم هر گاه احرام طواف یار می بندد
- شمارهٔ ۵۲۲ — پای بر آسودگان خواب راحت می زند
- شمارهٔ ۵۲۳ — دل آشفتهٔ من کی دماغ گلستان دارد
- شمارهٔ ۵۲۱ — اهل عالم جب به سوز عشق دل افسرده اند