جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۹۶۶ — خوبرو بسیار از کشمیر می آید برون
- شمارهٔ ۹۶۸ — لرزد از جورت دل خلق خدا بر خویشتن
- شمارهٔ ۹۶۲ — از نسیم صبحگاهی کرده در بر پیرهن
- شمارهٔ ۹۶۳ — نیست جای پانهادن بر زمین
- شمارهٔ ۹۶۴ — در خرام آمد چو آن مشکین سلاسل بر زمین
- شمارهٔ ۹۶۵ — ساعد او می زند بر شمع کافور آستین
- شمارهٔ ۹۶۷ — برون آی از نقاب و مشهدم را رشک ایمن کن!
- شمارهٔ ۹۶۱ — غازه از عکس رخت بر چهرهٔ گلشن مزن
- شمارهٔ ۹۷۵ — از عاشقان چه گویم و صبر و توانشان
- شمارهٔ ۹۷۴ — به سعی در طلبش راه جستجو سر کن
- شمارهٔ ۹۶۹ — از آن دو لب چه گل کام می توان چیدن
- شمارهٔ ۹۷۶ — تا نهاد آن آفتاب شعله خو پا در چمن
- شمارهٔ ۹۷۲ — تا خزان آمد گل کامی نچیدیم از چمن
- شمارهٔ ۹۷۱ — چون نهد عارف به پر از خلوت دل پا برون؟
- شمارهٔ ۹۷۰ — چون شمع برافروختی از باده کشیدن
- شمارهٔ ۹۷۳ — دل آگاه آزاد است از اندیشهٔ مردن
- شمارهٔ ۹۷۷ — ساز شد در پردهٔ خاموشی آخر جنگ من
- شمارهٔ ۹۷۹ — انکسار مرا تماشا کن
- شمارهٔ ۹۸۳ — چراغ دودهٔ مجد و علا امام حسین
- شمارهٔ ۹۸۲ — امروز چون توان به مدارا گریستن
- شمارهٔ ۹۸۰ — غیر را امشب کباب از اختلاط یار کن
- شمارهٔ ۹۷۸ — بوسی ز کنج لعل لبش انتخاب کن
- شمارهٔ ۹۸۴ — شعلهٔ حسن ز تو سینهٔ سوزان از من
- شمارهٔ ۹۸۱ — ساقی بیار باده و عیشم به کام کن