خیالی بخارایی
درگذشته ۸۵۰ هجری قمری، بخارا
زندگی‌نامهٔ خیالی بخارایی
احمد بن موسی خیالی معروف به خیالی بخاری از شاعران قرن نهم است که در ماوراءالنهر می‌زیسته است. خیالی بخاری از معاصران و شاگردان خواجه عصمت بخاری است. او در عهد الغ‌بیک می‌زیست و در حدود سال ۸۵۰ بدرود حیات گفت. شیخ بهایی غزل او به مطلع «ای تیر غمت را دل عشاق نشانه ...» را تخمیس کرده که بسیار معروف است. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزهٔ علمیهٔ اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار خیالی بخارایی
شعرهای خیالی بخارایی
- شمارهٔ ۳۱۳ — با آنکه بر مزارم نگذشت قاتل من
- شمارهٔ ۳۱۶ — تا رندی و نیاز نشد رسم و راه من
- شمارهٔ ۳۱۷ — تا می فشاند سوز دل خون از کباب خویشتن
- شمارهٔ ۳۱۸ — گر تو را میلی ست بر قتل زبون خویشتن
- شمارهٔ ۳۱۴ — به غیر چشمهٔ حیوان کرا رسد گفتن
- شمارهٔ ۳۱۹ — گرچه اسرار نهانی می شود معلوم من
- شمارهٔ ۳۱۵ — تا دست دهد روی چو خورشید تو دیدن
- شمارهٔ ۳۱۲ — ای مهر تو انیس دل ناتوان من
- شمارهٔ ۳۲۲ — ای به حُسن آفتاب چاکر تو
- شمارهٔ ۳۲۱ — من که باشم که بود لایق تو خدمت من
- شمارهٔ ۳۲۵ — تا قدح هردم چرا بوسد لب میگون او
- شمارهٔ ۳۲۰ — گر شود بر خاک کویت فرصت سر باختن
- شمارهٔ ۳۲۷ — دلیر آن است که در دیده بود منزل او
- شمارهٔ ۳۲۶ — خیز ای ندیم خاصّ درِ پادشاه شو
- شمارهٔ ۳۲۴ - استقبال از کمال خجندی — تا چمن دم زد ز لطف عارض رعنای او
- شمارهٔ ۳۲۳ — به هوا و هوس نکهت پیراهن تو
- شمارهٔ ۳۳۰ — کسی که خاک درِ دوست نیست افسر او
- شمارهٔ ۳۳۲ — لطفی که می کند به محبّان عذار او
- شمارهٔ ۳۲۸ — صوفی ما جام باشد باده تا باشد در او
- شمارهٔ ۳۳۳ — من آن نیَم که گذارم ز دست دامن تو
- شمارهٔ ۳۳۵ — کنایت ها به آب خضر گفته
- شمارهٔ ۳۲۹ — کسی که پیرویِ عشق نیست عادت او
- شمارهٔ ۳۳۴ - استقبال از خواجوی کرمانی — ای تیرِ غمت را دل عشّاق نشانه
- شمارهٔ ۳۳۱ — لاله کز گل می‌برد دل چهرهٔ رعنای او