محتشم کاشانی
زندگی‌نامهٔ محتشم کاشانی
کمال‌الدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمال‌الدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیه‌ای است که در شرح واقعهٔ کربلا سروده است. مرثیهٔ دیگری نیز در مرگ برادر جوان خود سروده که بسیار سوزناک است. مجموعه‌ای از غزلیات عاشقانه با نام «جلالیه» نیز از وی باقی مانده است. وی در ربیع الاول سال ۹۹۶ هجری قمری (به روایتی ۱۰۰۰ هجری قمری) درکاشان درگذشت.
آثار محتشم کاشانی
شعرهای محتشم کاشانی
- شمارهٔ ۵۲۸ — زلف معنبر برفشان گو جان ما بر باد شو
- شمارهٔ ۵۳۰ — ای نرد حسن باخته با آفتاب و ماه
- شمارهٔ ۵۳۲ — باز برخاسته از دشت بلا گرد سپاه
- شمارهٔ ۵۳۱ — امشب اندر بزم آن پرهیز فرما پادشاه
- شمارهٔ ۵۳۵ — یار از جعد سمن‌سا مشک بر گل ریخته
- شمارهٔ ۵۳۴ — زهی کرشمهٔ تو را سرمه‌سای چشم سیاه
- شمارهٔ ۵۳۳ — از نسیم آن خطم در حیرت از صنع اله
- شمارهٔ ۵۲۹ — ای سرو گلندام که داری کمر از مو
- شمارهٔ ۵۳۸ — ز چوگان بازی آمد زلف بر رخسار آشفته
- شمارهٔ ۵۴۳ — پند گوی تو چه‌ها تا به تو فهمانیده
- شمارهٔ ۵۴۰ — آمد به تیغ کین ره ارباب دین زده
- شمارهٔ ۵۳۷ — تا دست را حنا بست دل برد ازین شکسته
- شمارهٔ ۵۳۹ — خط اگرت سبزه طرف لاله نهفته
- شمارهٔ ۵۴۲ — شبهای هجران همنشین از مهر او یادم مده
- شمارهٔ ۵۴۱ — به دست دیده عنان دل فکار مده
- شمارهٔ ۵۳۶ — جلوهٔ آن حور پیکر خونم از دل ریخته
- شمارهٔ ۵۴۹ — دی باز جرعه نوش ز جام که بوده‌ای
- شمارهٔ ۵۴۸ — از قید عهد بنده تو خود رسته بوده‌ای
- شمارهٔ ۵۴۴ — قلم نسخ بران بر ورق حسن همه
- شمارهٔ ۵۴۵ — نمی‌دانم ز خود افتادگان داری خبر یا نه
- شمارهٔ ۵۴۷ — صبح مرا به ظن غلط شام کرده‌ای
- شمارهٔ ۵۵۰ — بیش از دی گرم استغنا زدن گردیده‌ای
- شمارهٔ ۵۵۱ — بر دل فکنده پرتو نادیده آفتابی
- شمارهٔ ۵۴۶ — من کیستم به دوزخ هجران فتاده‌ای