محتشم کاشانی
زندگی‌نامهٔ محتشم کاشانی
کمال‌الدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمال‌الدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیه‌ای است که در شرح واقعهٔ کربلا سروده است. مرثیهٔ دیگری نیز در مرگ برادر جوان خود سروده که بسیار سوزناک است. مجموعه‌ای از غزلیات عاشقانه با نام «جلالیه» نیز از وی باقی مانده است. وی در ربیع الاول سال ۹۹۶ هجری قمری (به روایتی ۱۰۰۰ هجری قمری) درکاشان درگذشت.
آثار محتشم کاشانی
شعرهای محتشم کاشانی
- شمارهٔ ۴۸۴ — در ملک بودی اگر یک ذره عشق یار من
- شمارهٔ ۴۸۶ — به زیر لب سخنگویان گذشت آن دلربا از من
- شمارهٔ ۴۸۱ — از آن پیش رقیبان مهر ورزد یار من با من
- شمارهٔ ۴۸۵ — یارب که خواند آیت عجر و نیاز من
- شمارهٔ ۴۸۷ — ای خدنگ مژه‌ات عقده گشای دل من
- شمارهٔ ۴۸۰ — چون نمودی رخ به من یک لحظه بدخوئی مکن
- شمارهٔ ۴۸۲ — ساخت شب مرا سیه دود دل فکار من
- شمارهٔ ۴۸۳ — بت پرستی را شعار خود کنم تا یار من
- شمارهٔ ۴۸۹ — گر شود از دیده نهان ماه من
- شمارهٔ ۴۹۰ — ز بس کز توست زیر بارجان مبتلای من
- شمارهٔ ۴۹۵ — با او شبی از دیر می‌خواهم خراب آیم برون
- شمارهٔ ۴۹۱ — چو می‌خواهد که نامم نشنود بیگانه رای من
- شمارهٔ ۴۹۴ — از سپاه حسن آخر یک سوار آمد برون
- شمارهٔ ۴۹۲ — با وجود وصل شد زندان حرمان جای من
- شمارهٔ ۴۸۸ — ای به بالا فتنه سرگردان بالای تو من
- شمارهٔ ۴۹۳ — سرگرمئی کو تا نهم از کنج عزلت پا برون
- شمارهٔ ۵۰۰ — حسن می‌نازد به رخسارت چه رخسارست این
- شمارهٔ ۵۰۱ — بر رخ به قصد دل منه زلف دو تا را بیش از این
- شمارهٔ ۵۰۲ — جانا مران رخش جفا بر خاکساران بیش از این
- شمارهٔ ۵۰۳ — آینه بردار و حسن جان فزای خویش بین
- شمارهٔ ۴۹۶ — دو دل ربا که بلای دلند و آفت دین
- شمارهٔ ۴۹۷ — چو در چوگان زدن آن مه نگون گردد ز پشت زین
- شمارهٔ ۴۹۸ — به دوستی خودم میکشی که رای من است این
- شمارهٔ ۴۹۹ — پردهٔ ما میدری کائین زیبائیست این