محتشم کاشانی
زندگی‌نامهٔ محتشم کاشانی
کمال‌الدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمال‌الدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیه‌ای است که در شرح واقعهٔ کربلا سروده است. مرثیهٔ دیگری نیز در مرگ برادر جوان خود سروده که بسیار سوزناک است. مجموعه‌ای از غزلیات عاشقانه با نام «جلالیه» نیز از وی باقی مانده است. وی در ربیع الاول سال ۹۹۶ هجری قمری (به روایتی ۱۰۰۰ هجری قمری) درکاشان درگذشت.
آثار محتشم کاشانی
شعرهای محتشم کاشانی
- شمارهٔ ۱۲۶ — ناله چندان ز دلم راه فلک دوش گرفت
- شمارهٔ ۱۲۴ — بعد چندین انتظار آن مه به خاک ما گذشت
- شمارهٔ ۱۲۵ — فغان که همسفر غیر شد حبیب و برفت
- شمارهٔ ۱۲۷ — بردوش آن قدر دل من بار غم گرفت
- شمارهٔ ۱۲۰ — گرچه بر رویم در لطف از توجه بازداشت
- شمارهٔ ۱۲۲ — بس که مجنون الفتی با مردم دنیا نداشت
- شمارهٔ ۱۲۱ — آن شاه ملک دل ستم از من دریغ داشت
- شمارهٔ ۱۲۳ — خاطری جمع ز شبه آن که تو میدانی داشت
- شمارهٔ ۱۳۰ — یارم طریق سرکشی از سر گرفت و رفت
- شمارهٔ ۱۲۸ — حسن پری جلوه کرد دیو جنونم گرفت
- شمارهٔ ۱۳۳ — خاست غوغائی و زیبا پسری آمد و رفت
- شمارهٔ ۱۳۲ — با رقیب آمد و این غمکده را در زد و رفت
- شمارهٔ ۱۲۹ — بود شهری و مهی آن نیز محمل بست و رفت
- شمارهٔ ۱۳۱ — شهریار من مرا پابست هجران کرد و رفت
- شمارهٔ ۱۳۵ — زانطره دل سوی ذقنت رفته رفته رفت
- شمارهٔ ۱۳۴ — چابکسواری آمد و لعبی نمود و رفت
- شمارهٔ ۱۴۱ — عمرها فکر وصال تو عبث بود عبث
- شمارهٔ ۱۴۳ — سالها از پی وصل تو دویدم به عبث
- شمارهٔ ۱۴۲ — دادم از دست برون دامن دلبر به عبث
- شمارهٔ ۱۳۷ — زین نقش‌خانه کی من دیوانه جویمت
- شمارهٔ ۱۳۸ — کدام سرو ز سنبل نهاده بند به پایت
- شمارهٔ ۱۳۶ — بی‌پرده برآئی چو به صحرای قیامت
- شمارهٔ ۱۴۰ — زهی گشوده کمند بلا سلاسل مویت
- شمارهٔ ۱۳۹ — به قصد جان من در جلوه آمد قد رعنایت