محتشم کاشانی
زندگی‌نامهٔ محتشم کاشانی
کمال‌الدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمال‌الدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیه‌ای است که در شرح واقعهٔ کربلا سروده است. مرثیهٔ دیگری نیز در مرگ برادر جوان خود سروده که بسیار سوزناک است. مجموعه‌ای از غزلیات عاشقانه با نام «جلالیه» نیز از وی باقی مانده است. وی در ربیع الاول سال ۹۹۶ هجری قمری (به روایتی ۱۰۰۰ هجری قمری) درکاشان درگذشت.
آثار محتشم کاشانی
شعرهای محتشم کاشانی
- شمارهٔ ۷۳ — خط ز رخت سر کشید سرکشی ای گل بس است
- شمارهٔ ۷۹ — پای یکی به علت ادبار نارواست
- شمارهٔ ۷۴ — از اشگ گرم چشم ترم کان آتش است
- شمارهٔ ۷۵ — این صید هنوز نیم رام است
- شمارهٔ ۷۸ — روی تو که اختر زمین است
- شمارهٔ ۷۷ — بر درت کانجا سیاست مانع از داد من است
- شمارهٔ ۷۶ — نقد غمت که حاصل دنیا و دین ماست
- شمارهٔ ۷۲ — آهوی چشم بتان چشم تو را نخجیر است
- شمارهٔ ۸۴ — امشب دگر حریف شرابت که بوده است
- شمارهٔ ۸۵ — کمر به کین تو ای دل چو یار جانی بست
- شمارهٔ ۸۷ — گفتمش تیر تو خواهد به دل زار نشست
- شمارهٔ ۸۶ — چو ناز او به میان تیغ دلستانی بست
- شمارهٔ ۸۰ — غمزه کز قوت حسنت دو کمان ساخته است
- شمارهٔ ۸۲ — حرف عشقت مگر امشب ز یکی سرزده است
- شمارهٔ ۸۳ — از عاشقان حوالی آن خانه پر شده است
- شمارهٔ ۸۱ — آن که بزم غیر را روشن چو گلشن کرده است
- شمارهٔ ۸۹ — آن چه هر شب بگذرد از چرخ فریاد منست
- شمارهٔ ۹۰ — دوست با من دشمن و با دشمن من گشته دوست
- شمارهٔ ۹۲ — حکمی که همچو آب روان در دیار اوست
- شمارهٔ ۹۳ — گل چهره‌ای که مرغ دلم صید دام اوست
- شمارهٔ ۹۴ — حسن که تابان ز سراپای توست
- شمارهٔ ۹۱ — نهال گلشن دل نخل نو رسیدهٔ اوست
- شمارهٔ ۹۵ — مهر که سرگرم مه روی توست
- شمارهٔ ۸۸ — منتظری عمرها گر بگذاری نشست