ابراهیم شاهدی دده
زندگی‌نامهٔ شاهدی
ابراهیم شاهدی دده مغلوی (زاده به سال ۸۷۵ قمری در شهر مغله، درگذشته به سال ۹۵۷ قمری)، ادیب و صوفی عثمانی و شیخ زاویهٔ مولویه بود. پدرش صالح مغلوی در ایران تحصیل کرده بود و به زبان فارسی مسلط بود و هم او به فرزندش فارسی آموخت. آثار شاهدی عبارتند از: «تحفهٔ شاهدی» (لغتنامهٔ منظوم فارسی-ترکی)، «گلشن توحید» (شرح منظوم گزیدهٔ مثنوی مولانا به فارسی)، «گلشن وحدت» (منظومهٔ ترکی متأثر از منطق الطیر عطار و گلشن راز شبستری)، «گلشن اسرار» (شرح منظوم احوال شاهدی و پدرش و همینطور خصوصیات طریقت مولویه به فارسی) و دیوان فارسی و ترکی. دیوان فارسی شاهدی به همت آقای سید محمدرضا شهیم با استفاده از تصحیح دکتر محمدامین احمدپور در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار شاهدی
شعرهای شاهدی
- شمارهٔ ۱۰۳ — مرا گر هجر دل بر آتش است و دیده دریا هم
- شمارهٔ ۱۰۴ — تا دل به قید زلف دل‌آرام بسته‌ایم
- شمارهٔ ۹۷ — چو چشم تو من فتنه جویی ندارم
- شمارهٔ ۹۸ — چون در صفت آن لب شکر شکن آیم
- شمارهٔ ۱۰۰ — چرا ز درد غم یار خود بغم باشیم
- شمارهٔ ۱۰۲ — به عشق آن میان شد مدتی با من سمر بندم
- شمارهٔ ۹۹ — از آن ساعت که روی آن بت پیمان شکن دیدم
- شمارهٔ ۱۰۱ — خواهم که با تو قصه خود در میان نهم
- شمارهٔ ۱۰۹ — عمر در صبر شد و وعدۀ دیدار همان
- شمارهٔ ۱۱۰ — ای جان فدای جمله به شمشیر جنگ تو
- شمارهٔ ۱۱۱ — تا کی کنیم آتش دل را نهان از او
- شمارهٔ ۱۰۵ — به پیش عارض او عرض آفتاب مکن
- شمارهٔ ۱۱۲ — دل و جگر به غم تو کباب شد هر دو
- شمارهٔ ۱۰۶ — گویا بگذشتی ز چمن با رخ گلگون
- شمارهٔ ۱۰۷ — آمد نگار بر در دل دیده باز کن
- شمارهٔ ۱۰۸ — ما را درون پرآتش و غافل نگار از آن
- شمارهٔ ۱۲۰ — بگو به یار که کاشانهٔ که می‌پرسی
- شمارهٔ ۱۱۶ — اگر از دهان تو زد لاف پسته
- شمارهٔ ۱۱۳ — جانا به لطف خویش به ما یک سخن بگو
- شمارهٔ ۱۱۵ — ماییم ز عشق مست رفته
- شمارهٔ ۱۱۴ — خوشا شب تا سحر با او نشسته
- شمارهٔ ۱۱۷ — ای نسیم از دوست اعلامی بده
- شمارهٔ ۱۱۹ — تا مردمک دیده من حسن تو دیده
- شمارهٔ ۱۱۸ — خطت طعنه بر مشک و عنبرزده