ابراهیم شاهدی دده
زندگی‌نامهٔ شاهدی
ابراهیم شاهدی دده مغلوی (زاده به سال ۸۷۵ قمری در شهر مغله، درگذشته به سال ۹۵۷ قمری)، ادیب و صوفی عثمانی و شیخ زاویهٔ مولویه بود. پدرش صالح مغلوی در ایران تحصیل کرده بود و به زبان فارسی مسلط بود و هم او به فرزندش فارسی آموخت. آثار شاهدی عبارتند از: «تحفهٔ شاهدی» (لغتنامهٔ منظوم فارسی-ترکی)، «گلشن توحید» (شرح منظوم گزیدهٔ مثنوی مولانا به فارسی)، «گلشن وحدت» (منظومهٔ ترکی متأثر از منطق الطیر عطار و گلشن راز شبستری)، «گلشن اسرار» (شرح منظوم احوال شاهدی و پدرش و همینطور خصوصیات طریقت مولویه به فارسی) و دیوان فارسی و ترکی. دیوان فارسی شاهدی به همت آقای سید محمدرضا شهیم با استفاده از تصحیح دکتر محمدامین احمدپور در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار شاهدی
شعرهای شاهدی
- شمارهٔ ۴۹ — تیرت ار پیکان خونین از جگر بیرون برد
- شمارهٔ ۵۰ — مژه‌اش صف زد و با خنجر و بس تیز آمد
- شمارهٔ ۵۳ — تا دل نظری به حال خود کرد
- شمارهٔ ۵۱ — جز تحفه جان عاشق درویش ندارد
- شمارهٔ ۵۵ — چو دلبران به دل ما سه چیز می‌جویند
- شمارهٔ ۵۴ — بهر خدنگ کز آن یار برگزیده رسد
- شمارهٔ ۵۲ — در مجالس گر سخن زان لعل میگون می‌رود
- شمارهٔ ۵۶ — چون دلبران ز زلف سیه تاب می‌دهند
- شمارهٔ ۵۷ — رخش آتشم در درون می‌برد
- شمارهٔ ۶۴ — ز بهر تیر تو میلِ (میلم) بهر مغاک برد
- شمارهٔ ۶۰ — دلم پیکان او را در جگر دید
- شمارهٔ ۵۸ — یک ذره بدان دهن که گوید
- شمارهٔ ۶۳ — بر گلت از عرق گلاب افتاد
- شمارهٔ ۶۱ — ترسم آن سرور خوبان ستمش یاد آید
- شمارهٔ ۶۲ — عمر بگذشت بدو سال اگر باز آید
- شمارهٔ ۵۹ — کاری ندارم در جهان جز گریه در کردار خود
- شمارهٔ ۶۶ — با آنکه دل به درد تو بس دردمند بود
- شمارهٔ ۶۹ — درد تو جان من به جز این تن نمی‌کشد
- شمارهٔ ۷۱ — هزار شکر که جنت دوام خواهد بود
- شمارهٔ ۶۵ — با سلسلۀ زلفی دل میل بسی دارد
- شمارهٔ ۷۲ — ترک من دیگر به غوغا می‌رود
- شمارهٔ ۶۷ — بجز کوی تو دل منزل نگیرد
- شمارهٔ ۶۸ — یار بر من دود دل‌ها می‌کشد
- شمارهٔ ۷۰ — امشب دلم به فکر دهان تو تنگ بود