سحاب اصفهانی
درگذشته ۱۲۲۹ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ سحاب اصفهانی
میرزا سید محمد سحاب اصفهانی (درگذشته به سال ۱۲۲۹ هجری قمری) فرزند سید احمد هاتف اصفهانی و از شعرای عهد فتح‌علی‌شاه و از مداحان اوست. سحاب در علم نجوم و طب، شعرشناسى و فنون ادبى داراى اطلاعات کافى بود. در اواسط زندگى به مکه معظمه سفر کرده و بعد از بازگشت به منصب داروغگى دفتر همایون رسید. کالبد او را به امر فتحعلى شاه به نجف اشرف برده و در آنجا دفن کردند. علاوه بر دیوان اشعار کتابهای «روضه البکاء» و «سحاب البکا» در مراثى حضرت سیدالشهداء و تذکرهٔ «رشحات سحاب» از او به جا مانده است. دیوان وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار سحاب اصفهانی
شعرهای سحاب اصفهانی
- شمارهٔ ۱۶۹ — خواب راحت شد از آن دیده که سوی تو فتاد
- شمارهٔ ۱۷۰ — تا روان اشک من از دیده ی تر خواهد بود
- شمارهٔ ۱۶۸ — تو آن نئی که کسی از غمت هلاک شود
- شمارهٔ ۱۷۱ — آسمان هر ستمی با من می خواره کند
- شمارهٔ ۱۷۲ — اگر آگه ز خزان باد بهاری نشود
- شمارهٔ ۱۷۳ — چندیست فلک را سر بیداد نباشد
- شمارهٔ ۱۷۴ — روزی که از سبو به قدح باده خواستند
- شمارهٔ ۱۷۵ — آن روز که او را غم خونین کفنی بود
- شمارهٔ ۱۷۸ — گلی کز آتش غیرت گلاب می‌سازد
- شمارهٔ ۱۸۰ — مدعیان در پیم جمله کمین کرده اند
- شمارهٔ ۱۸۲ — از دست تست باده به کامم چنان لذیذ
- شمارهٔ ۱۷۶ — روی تو جان فزا لب تو دلفریب شد
- شمارهٔ ۱۷۷ — دل بدرد عشق اگر چندی گرفتارت کند
- شمارهٔ ۱۷۹ — جز اینکه میل جفا و سر ستم دارد
- شمارهٔ ۱۸۳ — تنها منم نه از همه کس خاکسارتر
- شمارهٔ ۱۸۱ — پیشتر کاین دل درون سینه ماوا کرده بود
- شمارهٔ ۱۸۸ — دلش از عشق خون به سینه نگر
- شمارهٔ ۱۸۴ — از بس گرفته خو بخیالت دل صبور
- شمارهٔ ۱۸۵ — آورده ام بکف باز زلف نگار دیگر
- شمارهٔ ۱۸۶ — کشیم بارز کویت به سوی یار دگر
- شمارهٔ ۱۸۷ — بر آن سرم که دهم دل به دلنواز دگر
- شمارهٔ ۱۸۹ — مردیم و دل ز دست غمش در فغان هنوز
- شمارهٔ ۱۹۰ — از عاشقی نگشته دلت مهربان هنوز
- شمارهٔ ۱۹۱ — جدا کرد از منت بخت بد امروز