سحاب اصفهانی
درگذشته ۱۲۲۹ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ سحاب اصفهانی
میرزا سید محمد سحاب اصفهانی (درگذشته به سال ۱۲۲۹ هجری قمری) فرزند سید احمد هاتف اصفهانی و از شعرای عهد فتح‌علی‌شاه و از مداحان اوست. سحاب در علم نجوم و طب، شعرشناسى و فنون ادبى داراى اطلاعات کافى بود. در اواسط زندگى به مکه معظمه سفر کرده و بعد از بازگشت به منصب داروغگى دفتر همایون رسید. کالبد او را به امر فتحعلى شاه به نجف اشرف برده و در آنجا دفن کردند. علاوه بر دیوان اشعار کتابهای «روضه البکاء» و «سحاب البکا» در مراثى حضرت سیدالشهداء و تذکرهٔ «رشحات سحاب» از او به جا مانده است. دیوان وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار سحاب اصفهانی
شعرهای سحاب اصفهانی
- شمارهٔ ۹۹ — به غیر مرگ که دور از توام به آن محتاج
- شمارهٔ ۹۸ — خطا نکرده بود روزم از تو تار عبث
- شمارهٔ ۱۰۰ — آنرا که درد عشق تو ره یافت در مزاج
- شمارهٔ ۱۰۱ — هر که را در کیش او نهی است راح
- شمارهٔ ۹۶ — آن دل آرام که دل آینه دار رخ اوست
- شمارهٔ ۱۰۳ — ز شیخ ما چه شماری هزار فعل قبیح؟
- شمارهٔ ۱۰۲ — ز صاف راح بکش هر صباح جام صبوح
- شمارهٔ ۹۷ — عشق جانان را به جز ویرانهٔ دل خانه نیست
- شمارهٔ ۱۰۶ — عشقت ز هر چه جز تو فراموشی آورد
- شمارهٔ ۱۰۹ — اگر کام من سال و ماهی برآید
- شمارهٔ ۱۰۵ — فغان که زاغ به گلشن زبسکه شد گستاخ
- شمارهٔ ۱۰۷ — نگیرد تا دلت در دل دری چند
- شمارهٔ ۱۰۸ — هر گل که پس از مردنم از خاک بر آمد
- شمارهٔ ۱۱۰ — با چشم تر هر جا روم کآن سرو بالا بگذرد
- شمارهٔ ۱۰۴ — پوشد اگر نهان نه کنی در نقاب رخ
- شمارهٔ ۱۱۱ — گر یار بحالم نظری داشته باشد
- شمارهٔ ۱۱۲ — میل رفتن گر از آن گوشهٔ بامم باشد
- شمارهٔ ۱۱۵ — زروی لطف اگر یار در کنار نشیند
- شمارهٔ ۱۱۸ — که با آن شاه خوبان شمه‌ای از حال من گوید
- شمارهٔ ۱۱۷ — هر آن خصمی که با من آسمان کرد
- شمارهٔ ۱۱۳ — دل که او بیخبر از روز سیاهش باشد
- شمارهٔ ۱۱۹ — نیند طالب می عاشقان که خوردستند
- شمارهٔ ۱۱۶ — ساقی بیار باده که ایام دی رسید
- شمارهٔ ۱۱۴ — گفتی دل نا شاد تو را شاد توان کرد