سحاب اصفهانی
درگذشته ۱۲۲۹ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ سحاب اصفهانی
میرزا سید محمد سحاب اصفهانی (درگذشته به سال ۱۲۲۹ هجری قمری) فرزند سید احمد هاتف اصفهانی و از شعرای عهد فتح‌علی‌شاه و از مداحان اوست. سحاب در علم نجوم و طب، شعرشناسى و فنون ادبى داراى اطلاعات کافى بود. در اواسط زندگى به مکه معظمه سفر کرده و بعد از بازگشت به منصب داروغگى دفتر همایون رسید. کالبد او را به امر فتحعلى شاه به نجف اشرف برده و در آنجا دفن کردند. علاوه بر دیوان اشعار کتابهای «روضه البکاء» و «سحاب البکا» در مراثى حضرت سیدالشهداء و تذکرهٔ «رشحات سحاب» از او به جا مانده است. دیوان وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار سحاب اصفهانی
شعرهای سحاب اصفهانی
- شمارهٔ ۱۴۸ — دل کز اینگونه ز هجران تو خون خواهد شد
- شمارهٔ ۱۴۷ — ز روی پردگی ما چو پرده بر گیرند
- شمارهٔ ۱۴۶ — یکی است بیتو گرم زهر در گلو ریزند
- شمارهٔ ۱۴۴ — خواهم که کسم با خبر از راز نباشد
- شمارهٔ ۱۴۵ — دل بود چو دور از در خویشم به جفا کرد
- شمارهٔ ۱۵۰ — اگر زین پیش بر دستم دلی بود
- شمارهٔ ۱۴۹ — ما و رقیب را دل نا شاد و شاد داد
- شمارهٔ ۱۵۱ — مرغ دل با زلف او آرام نتوانست کرد
- شمارهٔ ۱۵۲ — مرا مشکل گشا تا دل نباشد
- شمارهٔ ۱۵۷ — دانی چه بود عمر گران مایه دمی چند
- شمارهٔ ۱۵۸ — اسیر زلف تو فارغ ز هر گزند شود
- شمارهٔ ۱۵۶ — نتوان شنید وصف رخش را و جان نداد
- شمارهٔ ۱۵۳ — سوی این زهد فروشان بگذر باری چند
- شمارهٔ ۱۵۴ — بلای دل کز آن بالا به صد غم مبتلا باشد
- شمارهٔ ۱۵۹ — عنان او چو گرفتم دل از فغان افتاد
- شمارهٔ ۱۵۵ — ز آب چشم ماست کز دنبال محمل می‌رود؟
- شمارهٔ ۱۶۲ — زین الم در دم مرگم المی بیش نباشد
- شمارهٔ ۱۶۵ — بازم از وصلش به جسم ناتوان جان کی رسد
- شمارهٔ ۱۶۰ — اسرار عاشقی ز دلی آشکار شد
- شمارهٔ ۱۶۴ — نه من هر آن که ز ابنای انس جان دارد
- شمارهٔ ۱۶۱ — این نه خط است که آرایش حسن تو فزود
- شمارهٔ ۱۶۳ — خسروا صحن فلک ساحت میدان تو باد
- شمارهٔ ۱۶۷ — کی ز امتداد روز قیامت حذر کند
- شمارهٔ ۱۶۶ — هر غم که جدا از دل غمگین من آمد