صوفی محمد هروی
زندگی‌نامهٔ صوفی محمد هروی
صوفی محمد هروی شاعری ناشناخته از قرن نهم هجری قمری است که به تقلید از بسحق اطعمه دیوان اطعمه‌ای به طنز و در وصف غذاها ساخته است. تک‌نسخهٔ باقیمانده از اشعار وی که در سال ۸۷۸ قمری به دست یعقوب بن اسحاق اسماعیلی قهستانی نسخه‌برداری شده با عنوان «دفتر اشعار صوفی» به همت ایرج افشار به چاپ رسیده است.
آثار صوفی محمد هروی
شعرهای صوفی محمد هروی
- بخش ۷۸ — مرا ز آدم خاکی چو ضم بود میراث
- بخش ۷۴ — گر ترا روی زمین جمله مسلم گردد
- بخش ۷۶ — ای عزیزان می ندانم تا چه آمد بر سرم
- بخش ۷۹ — کتابه ای ز مسیحا بر این کهن دیرست
- بخش ۷۳ — وه چه خوش باشد در ایام بهار
- بخش ۷۵ — تاج سیاه و زلف سیاه و رخ چو ماه
- بخش ۸۰ — دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود
- بخش ۷۷ — همی زند به جهان پیر دیر باده صلاح
- بخش ۸۱ - له — رخ نگار درآمد به خواب خوش دوشم
- بخش ۸۳ — آن سرو ناز من که خجل گشت ماه ازو
- بخش ۸۲ - جواب — ز مطبخی سخن خوش رسید در گوشم
- بخش ۸۴ — بی روی تو صبوری، جانا نمی توان کرد
- بخش ۸۶ — باز این دل غمدیده به دام تو در افتاد
- بخش ۸۷ — واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند
- بخش ۸۵ — عاشقی دانی چه باشد، بی دل و جان زیستن
- بخش ۸۸ — آه که بی روی دوست عمر به پایان رسید
- بخش ۹۶ — فضل خدای را که تواند شمار کرد
- بخش ۸۹ — سر بلندی بین که دایم در سرم سودای اوست
- بخش ۹۱ — از لطف دوست سکه دولت به نام ماست
- بخش ۹۰ — دردم ز اشتیاق تو ز اندازه در گذشت
- بخش ۹۲ — آه از این درد که از عشق مرا در جان است
- بخش ۹۵ — دریچه ای ز بهشتش به روی بگشایی
- بخش ۹۳ — آیم به نهانی به سر کوی تو هر شب
- بخش ۹۴ — تا کوکب جمالش در زمانه لامع