طبیب اصفهانی
درگذشته ۱۱۷۱ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ طبیب اصفهانی
عبدالباقی طبیب اصفهانی (درگذشته ۱۱۶۸ یا ۱۱۷۱ هجری قمری) از شعرای سبک بازگشت ایران، حکیم‌باشی نادر شاه افشار، کلانتر اصفهان، فرزند میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی و از اعضای خاندان حکیم سلمان بود. طبیب اصفهانی از سادات موسوی اصفهان بود. نیاکانش در روزگار شاه عباس اول صفوی از جهرم به اصفهان کوچیدند و در آن شهر مسکن گزیدند. پدرش میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی بود و خود او نیز طبیب و ندیم نادرشاه افشار. بعد از نادرشاه، کلانتر اصفهان شد و پس از چندی این کار را به برادرش میرزا عبدالوهاب واگذاشت و خود با شاعران و ادیبان اصفهان، هاتف، عاشق، آذر، مشتاق و صهبا معاشرت کرد.
آثار طبیب اصفهانی
شعرهای طبیب اصفهانی
- شمارهٔ ۵۶ — دل سوخت از شتاب و به دلبر نمی‌رسد
- شمارهٔ ۵۳ — از خشم و کین نگاه تو کارم بجان رسد
- شمارهٔ ۵۰ — به من از ناز نگاهش نگرید
- شمارهٔ ۵۴ — مرا بتیست که دلها ازین ستم شکند
- شمارهٔ ۵۵ — خط بر رخ یار خوش نباشد
- شمارهٔ ۵۲ — دو هفته شد که زمن یار سرگران دارد
- شمارهٔ ۴۹ — روزی که دور از برم آن خوشخرام شد
- شمارهٔ ۵۱ — آنان که برخسار تو چون من نگرانند
- شمارهٔ ۶۰ — ساختی خوارم، به عاشق گل‌عذاران این کنند؟
- شمارهٔ ۶۳ — جدا از روی تو چشمم چو خون‌فشان گردد
- شمارهٔ ۶۲ — کجا کسی غم شبهای تار من دارد
- شمارهٔ ۵۷ — دارم نظری با گل کو روی ترا ماند
- شمارهٔ ۵۹ — آن صبح امیدی که به دوران تو یابند
- شمارهٔ ۶۱ — مرا در سینه دل چون نافه تا پرخون نخواهد شد
- شمارهٔ ۶۴ — صیقل دیده تر گوشه دامان باشد
- شمارهٔ ۵۸ — از دیده ام فکندی وهنگام آن نبود
- شمارهٔ ۶۷ — گریه نتوانست غم را از دل بیتاب برد
- شمارهٔ ۷۰ — ترک چشمش که قصد جان دارد
- شمارهٔ ۶۵ — هرکه از خون جگر چون لاله ساغر می‌کشد
- شمارهٔ ۷۲ — گرنه گل ناله‌ای از مرغ چمن گوش کند
- شمارهٔ ۶۹ — گو روزگار هرچه تواند به ما کند
- شمارهٔ ۶۸ — گفتی که با دلت غم هجران چه می‌کند
- شمارهٔ ۷۱ — مائیم و فراق دیده ای چند
- شمارهٔ ۶۶ — ترسم که چو جانم زتن زار برآید