طبیب اصفهانی
درگذشته ۱۱۷۱ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ طبیب اصفهانی
عبدالباقی طبیب اصفهانی (درگذشته ۱۱۶۸ یا ۱۱۷۱ هجری قمری) از شعرای سبک بازگشت ایران، حکیم‌باشی نادر شاه افشار، کلانتر اصفهان، فرزند میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی و از اعضای خاندان حکیم سلمان بود. طبیب اصفهانی از سادات موسوی اصفهان بود. نیاکانش در روزگار شاه عباس اول صفوی از جهرم به اصفهان کوچیدند و در آن شهر مسکن گزیدند. پدرش میرزا محمد رحیم طبیب اصفهانی حکیم‌باشی شاه سلطان حسین صفوی بود و خود او نیز طبیب و ندیم نادرشاه افشار. بعد از نادرشاه، کلانتر اصفهان شد و پس از چندی این کار را به برادرش میرزا عبدالوهاب واگذاشت و خود با شاعران و ادیبان اصفهان، هاتف، عاشق، آذر، مشتاق و صهبا معاشرت کرد.
آثار طبیب اصفهانی
شعرهای طبیب اصفهانی
- شمارهٔ ۱۰۰ — زد مرا زخمی و از پیش نظر بگذشت حیف
- شمارهٔ ۱۰۲ — سوی تو عجب نیست اگر میکشدم دل
- شمارهٔ ۱۰۱ — نگشاید دلم از وصل به هجران نزدیک
- شمارهٔ ۱۰۳ — چه خواهد شد اگر سلطان دهد گوشی به فرمانم
- شمارهٔ ۹۹ — سر منزل سلمی که منم دل نگرانش
- شمارهٔ ۹۸ — به من آن بی‌وفا یارب که بادا خاطر شادش
- شمارهٔ ۱۰۴ — در دل اگر باشدم غیر وصال توکام
- شمارهٔ ۹۷ — چه دامست این که هر مرغی که می‌گردد گرفتارش
- شمارهٔ ۱۰۸ — چون شکوه از جفای تو بنیاد می‌کنم
- شمارهٔ ۱۱۲ — بی‌تو خود را بس که از تاب و توان انداختم
- شمارهٔ ۱۰۵ — مپسند از درت ای دوست غمین برخیزم
- شمارهٔ ۱۰۶ — از سر زلف نگاری دو سه تاری دارم
- شمارهٔ ۱۰۷ — صبح محشر که من از خواب گران برخیزم
- شمارهٔ ۱۰۹ — رحمی، رحمی که از کنارم
- شمارهٔ ۱۱۰ — ما غمزدگان چون زدل آهنگ برآریم
- شمارهٔ ۱۱۱ — ز هجرانت سخن هرشب که با دل در میان دارم
- شمارهٔ ۱۱۶ — بهتر آنست که پا از سر بازار کشم
- شمارهٔ ۱۱۳ — به صد بلا ز غمت گرچه مبتلا شده‌ام
- شمارهٔ ۱۱۵ — گذارد کی مرا سودای عشق از جوش بنشینم
- شمارهٔ ۱۱۴ — شب شد که شکوه ها ز دل تنگ برکنیم
- شمارهٔ ۱۱۹ — چه خونها در دل ایام کردیم
- شمارهٔ ۱۱۸ — خوش آن خلوت که چون آیی به روی غیر در بندم
- شمارهٔ ۱۱۷ — جز این که در فراق تو خاکی بسر کنم
- شمارهٔ ۱۲۰ — آنکه پیوسته به رویت نگرانست، منم