جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار میرود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۸۳ — عشقت آتش در آب داند زد
- شمارهٔ ۸۱ — زلف چون از روی یکسو افکند
- شمارهٔ ۸۵ — کارم نه بر مراد دل ریش میرود
- شمارهٔ ۸۶ — جور و جفای تو نیک و بد بسر آید
- شمارهٔ ۸۲ — دل چو دم از دلربائی میزند
- شمارهٔ ۸۰ — جز غم او مرا که شاد کند
- شمارهٔ ۸۷ — چون رخت مملکت جم نبود
- شمارهٔ ۸۴ — غمت جز در دل یکتا نگنجد
- شمارهٔ ۸۸ — ابر نوروز زغم روی جهان میشوید
- شمارهٔ ۹۰ — دلبرم بر من تحکم میکند
- شمارهٔ ۹۲ — این مرا در جهان نه بس باشد
- شمارهٔ ۹۳ — هر کس که بعشق تو کمر بندد
- شمارهٔ ۹۴ — هر که جان پیش تو فدا نکند
- شمارهٔ ۹۵ — رفت آن کز لبت مرا می بود
- شمارهٔ ۸۹ — مرا با آن لب شیرین شبی گر خلوتی باشد
- شمارهٔ ۹۱ — رو که ز عشق تو جز عنا نفزاید
- شمارهٔ ۹۷ — باز دل در غم جان می پیچد
- شمارهٔ ۹۹ — دورگشت از من آنکه جانم بود
- شمارهٔ ۹۸ — هجران تو ای پسر نگوید
- شمارهٔ ۱۰۰ — بی تو کارم همی بسر نشود
- شمارهٔ ۱۰۲ — رخ تو طعنه بر ماه فلک زد
- شمارهٔ ۱۰۱ — جان من گوئی زتن می بگسلد
- شمارهٔ ۱۰۳ — یارم چو سخن گوید از لب شکر افشاند
- شمارهٔ ۹۶ — زلف تو بر عارض تو پای‌بازی میکند