جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۹۸۹ — عجب ز غنچه به آن لعل همسری کردن
- شمارهٔ ۹۹۰ — شمعی که مرا روشنی جان تن است آن
- شمارهٔ ۹۹۱ — ساقیا رحمی بر احوال من افتاده کن
- شمارهٔ ۹۸۸ — شد خیال رویش از بس آشنای چشم من
- شمارهٔ ۹۸۷ — چنان یکباره ترک تیغ باز من برید از من
- شمارهٔ ۹۸۵ — شد بهار و گشت عالم گلستان، ما همچنان
- شمارهٔ ۹۸۶ — چو گل شکفت دگر توبه اختیار مکن
- شمارهٔ ۹۹۲ — حیف باشد واله دنیای دون پرور شدن
- شمارهٔ ۹۹۷ — ریخت مژگانت که ویرانی بود آباد ازو
- شمارهٔ ۱۰۰۰ — جواب ناله ام را کی دهد چشم سیاه او
- شمارهٔ ۹۹۹ — بسکه نرم و صاف باشد سربسر اعضای او
- شمارهٔ ۹۹۵ — چشم بد دور آفتاب می نماید بر زمین
- شمارهٔ ۹۹۴ — به خود بست آنکه ز آب و تاب خود چون گوهر غلتان
- شمارهٔ ۹۹۶ — پرند بوی گل پیراهن او
- شمارهٔ ۹۹۸ — گلستان بی‌بر رویی به زندان می‌زند پهلو
- شمارهٔ ۹۹۳ — خداوندا دل وارسته از دنیا کرامت کن
- شمارهٔ ۱۰۰۳ — صحبت بی نفاق یاران کو
- شمارهٔ ۱۰۰۶ — صفا دارد ز بس اندام سیمین سمین او
- شمارهٔ ۱۰۰۲ — بس که سنگینم ز بار غم به راه جست‌و‌جو
- شمارهٔ ۱۰۰۷ — دمیده همچو مهر از مشرق خوبی جمال او
- شمارهٔ ۱۰۰۴ — نه همین پیچد به خود از شوق رویت موی تو
- شمارهٔ ۱۰۰۸ — آنکه شور صد قیامت بود با خلخال او
- شمارهٔ ۱۰۰۵ — حسن از تاب و تب است از شعلهٔ دیدار او
- شمارهٔ ۱۰۰۱ — نیست آسان چارهٔ دیوانهٔ گیسوی او