جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۱۰۱۲ — مستغنی از می آیم ز جان نگاه او
- شمارهٔ ۱۰۱۰ — چه کنم با صف مژگان بلا پرور او
- شمارهٔ ۱۰۱۱ — در سحرخیزی به ارباب سعادت یار شو
- شمارهٔ ۱۰۱۵ — کی کنم سودا به نقد جان و دل کالای آه
- شمارهٔ ۱۰۱۴ — ترا دو ابروی پیوسته بر جبین شکفته
- شمارهٔ ۱۰۱۶ — در گلویم بی‌تو هردم آب می‌گردد گره
- شمارهٔ ۱۰۰۹ — ای شوخ قوشجی که ز بیداد خوی تو
- شمارهٔ ۱۰۱۳ — چون سر راه تو گیرم دادخواه از دست تو
- شمارهٔ ۱۰۱۷ — کو بهاران تا برآید از کمین ابر سیاه
- شمارهٔ ۱۰۱۹ — از حیا تا رنگ رخسارت به پرواز آمده
- شمارهٔ ۱۰۲۰ — بسکه در شادی و غم با خلق یک رنگ است کوه
- شمارهٔ ۱۰۲۴ — برنتابد دیدهٔ خونین ما بار نگاه
- شمارهٔ ۱۰۲۱ — زفیض فکر شب ها چون به دور شمع، پروانه
- شمارهٔ ۱۰۲۳ — به جام لاله می رنگ تا بود در کوه
- شمارهٔ ۱۰۱۸ — گشته بی لعل تو خم در دل میخانه گره
- شمارهٔ ۱۰۲۲ — سال سال از من نمی رسی چه جای ماه ماه
- شمارهٔ ۱۰۲۶ — می کشد عکس ترا پر تنگ در بر آینه
- شمارهٔ ۱۰۳۱ — غنچه بی جلوهٔ دیدار تو دل تنگ شده
- شمارهٔ ۱۰۲۹ — در دلم از گریه دایم سخت تر گردد گره
- شمارهٔ ۱۰۲۸ — به زر نگین صفت از بس دل تو بند شده
- شمارهٔ ۱۰۲۵ — رفتیم ز بس با دل پر شور در این راه
- شمارهٔ ۱۰۳۰ — ز اشک آخر به دل فیضی رسد آهسته آهسته
- شمارهٔ ۱۰۳۲ — الهی در ره فقرم شکوه پادشاهی ده
- شمارهٔ ۱۰۲۷ — زان چشم مست کار صبوحی کند نگاه