محتشم کاشانی
زندگی‌نامهٔ محتشم کاشانی
کمال‌الدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمال‌الدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیه‌ای است که در شرح واقعهٔ کربلا سروده است. مرثیهٔ دیگری نیز در مرگ برادر جوان خود سروده که بسیار سوزناک است. مجموعه‌ای از غزلیات عاشقانه با نام «جلالیه» نیز از وی باقی مانده است. وی در ربیع الاول سال ۹۹۶ هجری قمری (به روایتی ۱۰۰۰ هجری قمری) درکاشان درگذشت.
آثار محتشم کاشانی
شعرهای محتشم کاشانی
- شمارهٔ ۲۶۶ — سخن کز حال خود گویم ز حرفم بوی درد آید
- شمارهٔ ۲۶۸ — ز خانه ماه به ماه آفتاب من بدر آید
- شمارهٔ ۲۷۱ — ازین لیلی و شانم خاطر ناشاد نگشاید
- شمارهٔ ۲۶۷ — به خاکم آن بت اگر با رقیب درگذر آید
- شمارهٔ ۲۷۰ — غمزه‌اش دست چو بر غارت جان بگشاید
- شمارهٔ ۲۶۹ — قضا از آسمان هرگه در بیداد بگشاید
- شمارهٔ ۲۶۴ — صبا از کشور آن پاکدامان دیر می‌آید
- شمارهٔ ۲۶۵ — به گوشم مژدهٔ وصل از در و دیوار می‌آید
- شمارهٔ ۲۷۶ — چو غافل از اجل صیدی سوی صیاد می‌آید
- شمارهٔ ۲۷۵ — به قد فتنه گر چون در خرام آن نازنین آید
- شمارهٔ ۲۷۹ — عرق از برگ گل انگیختنش را نگرید
- شمارهٔ ۲۷۴ — به اقبال از سفر چون مرکب آن نازنین آید
- شمارهٔ ۲۷۸ — با وجود آن که پیوند آن پری از من برید
- شمارهٔ ۲۷۲ — گر از درج دهانش دم زنم از من به تنگ آید
- شمارهٔ ۲۷۷ — به مرگ کوه کن کَز وِی المها یاد می‌آید
- شمارهٔ ۲۷۳ — خوش آن بیداد کز فریاد من جانان برون آید
- شمارهٔ ۲۸۰ — قاصد رساند مژده که جانان ما رسید
- شمارهٔ ۲۸۴ — خبر از رفتن آن سرو روانم مدهید
- شمارهٔ ۲۸۵ — کنم چو شرح غم او سواد بر کاغذ
- شمارهٔ ۲۸۶ — ای زهر خندهٔ تو چو شهد و شکر لذیذ
- شمارهٔ ۲۸۱ — سرو خرامان من طره پریشان رسید
- شمارهٔ ۲۸۳ — زاهدان منع ز دیر و می نابم مکنید
- شمارهٔ ۲۸۲ — ز خواب دیده گشاد و ز رخ نقاب کشید
- شمارهٔ ۲۸۷ — ای شربت جفای تو هم تلخ و هم لذیذ