محتشم کاشانی
زندگی‌نامهٔ محتشم کاشانی
کمال‌الدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمال‌الدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیه‌ای است که در شرح واقعهٔ کربلا سروده است. مرثیهٔ دیگری نیز در مرگ برادر جوان خود سروده که بسیار سوزناک است. مجموعه‌ای از غزلیات عاشقانه با نام «جلالیه» نیز از وی باقی مانده است. وی در ربیع الاول سال ۹۹۶ هجری قمری (به روایتی ۱۰۰۰ هجری قمری) درکاشان درگذشت.
آثار محتشم کاشانی
شعرهای محتشم کاشانی
- شمارهٔ ۳۱۳ — ز عنبر آتش حسنت نکرده دود هنوز
- شمارهٔ ۳۱۵ — مردم و بر دل من باز غم یار هنوز
- شمارهٔ ۳۱۴ — دل در بدن کباب و مرا دیده تر هنوز
- شمارهٔ ۳۱۲ — به من که آتش عشقش نکرده دود هنوز
- شمارهٔ ۳۱۶ — ز دور یاسمنت سبزه سر نکرده هنوز
- شمارهٔ ۳۱۸ — بزم کین آرا و در ساغر می بیداد ریز
- شمارهٔ ۳۱۹ — عقل در میدان عشق آهسته می‌راند فرس
- شمارهٔ ۳۱۷ — ای در زمان خط تو بازار فتنه تیز
- شمارهٔ ۳۲۵ — ای سنگ دل ز پرسش روز جزا بترس
- شمارهٔ ۳۲۲ — ای پری راه دیار آن پری پیکر بپرس
- شمارهٔ ۳۲۶ — خموشیت گره افکند در دل همه کس
- شمارهٔ ۳۲۳ — آن قدر شوق گل روی تو دارم که مپرس
- شمارهٔ ۳۲۴ — باز آشفته‌ام از خوی تو چندان که مپرس
- شمارهٔ ۳۲۷ — آمد ز خانه بیرون در بر قبای زرکش
- شمارهٔ ۳۲۰ — با من از ابنای عالم دلبری مانده است و بس
- شمارهٔ ۳۲۱ — آخر ای بی‌رحم حال ناتوان خود بپرس
- شمارهٔ ۳۳۱ — رخش شمعی است دود آن کمند عنبر آلودش
- شمارهٔ ۳۳۲ — ز دل دودی بلند آویخته زلف نگون‌سارش
- شمارهٔ ۳۲۸ — شبی که می‌فکند بی تو در دلم الم آتش
- شمارهٔ ۳۳۳ — ز مهیست داغ بر دل که ندیده‌ام هنوزش
- شمارهٔ ۳۳۰ — محل گرمی جولان بزیر سرو بلندش
- شمارهٔ ۳۳۴ — ای به ستم دل تو خوش تیغ بکش مرا بکش
- شمارهٔ ۳۳۵ — بیش ازین منت وصل از رخ آن ماه مکش
- شمارهٔ ۳۲۹ — هرتار که در طره عنبر شکن استش