رفیق اصفهانی
زاده ۱۱۵۰ – درگذشته ۱۲۱۲ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ رفیق اصفهانی
محمدحسین معروف به ملا حسین اصفهانی متخلص به رفیق در سال ۱۱۵۰ هجری قمری در اصفهان زاده شد. پدرش سبزی‌فروش بود. وی در اصفهان تحصیلات خود را آغاز نمود و در ادبیات برجسته شد. او در انجمن ادبی مشتاق اصفهانی شرکت داشت و از شاگردان او بود. وی در سال ۱۲۱۲ هجری قمری در اصفهان درگذشت و در نجف به خاک سپرده شد. نظمی تبریزی ماده تاریخ وفات وی را به این صورت سروده است: با وفات رفیق بتوان گفت: اوستاد یگانه رفت ای‌وای از دیار مهین سخن‌سنجان شاعر جاودانه رفت ای‌وای گر کسی سال مرگ او خواهد گو: رفیق از میانه رفت ای‌وای نسخه‌ای از دیوانی او شامل قصاید و غزلیات و رباعیات، به خط میر عبدالباقی بن میرحسن قزوینی در کتابخانهٔ ملی ایران موجود است. دیوان وی به کوشش احمد کرمی تصحیح و منتشر شده است. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار رفیق اصفهانی
شعرهای رفیق اصفهانی
- شمارهٔ ۱۶۹ — شکر کز انجام خوب و خوبتر ز آغاز خویش
- شمارهٔ ۱۷۰ — ای همه جای تو خوش ای همه اعضای تو خوش
- شمارهٔ ۱۷۲ — مهی دارم ندیده کس مثالش
- شمارهٔ ۱۷۱ — دل هر کس به کاری خوش من و عشق نگاری خوش
- شمارهٔ ۱۷۴ — دلارامی که غافل نیستم یک لحظه از یادش
- شمارهٔ ۱۷۵ — به صورت ماه را گفتم شبی چون روی نیکویش
- شمارهٔ ۱۷۳ — اگر روزی دهم صد بار جان نادیده دیدارش
- شمارهٔ ۱۷۶ — ترا یک بار اگر گیرم در آغوش
- شمارهٔ ۱۸۰ — به گلشن بگذرد گر با چنین قد و چنان عارض
- شمارهٔ ۱۸۳ — منم از چشم سیاهی به نگاهی قانع
- شمارهٔ ۱۸۴ — با رقیب از سر نو عهد و وفا بست دریغ
- شمارهٔ ۱۸۱ — صبر کردم بر جفای او غلط کردم غلط
- شمارهٔ ۱۷۷ — منم آن عاشق سرگشته که بر خاک درش
- شمارهٔ ۱۷۹ — با ناله و آه همنشین باش
- شمارهٔ ۱۸۲ — بی تو ای رخشنده اختر زاختر رخشان چه حظ
- شمارهٔ ۱۷۸ — از عشق تو در ملالتم کاش
- شمارهٔ ۱۹۱ — باور کس نشود قصه ی بیماری دل
- شمارهٔ ۱۹۲ — ز تیغ ناز شوخی می‌تپد دل
- شمارهٔ ۱۸۵ — صدق و کذب من و اغیار نمی‌دانی حیف
- شمارهٔ ۱۸۶ — ای دلبر نازنین شمائل
- شمارهٔ ۱۸۹ — تو رشک گلشنی با کاکل و رخسار و قد ای گل
- شمارهٔ ۱۸۷ — کشد بهر وفا تا کی جفا دل
- شمارهٔ ۱۹۰ — داند کدام سنگدلم کرده تنگدل
- شمارهٔ ۱۸۸ — رفتی و رفت از غمت ای غمگسار دل