رفیق اصفهانی
زاده ۱۱۵۰ – درگذشته ۱۲۱۲ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ رفیق اصفهانی
محمدحسین معروف به ملا حسین اصفهانی متخلص به رفیق در سال ۱۱۵۰ هجری قمری در اصفهان زاده شد. پدرش سبزی‌فروش بود. وی در اصفهان تحصیلات خود را آغاز نمود و در ادبیات برجسته شد. او در انجمن ادبی مشتاق اصفهانی شرکت داشت و از شاگردان او بود. وی در سال ۱۲۱۲ هجری قمری در اصفهان درگذشت و در نجف به خاک سپرده شد. نظمی تبریزی ماده تاریخ وفات وی را به این صورت سروده است: با وفات رفیق بتوان گفت: اوستاد یگانه رفت ای‌وای از دیار مهین سخن‌سنجان شاعر جاودانه رفت ای‌وای گر کسی سال مرگ او خواهد گو: رفیق از میانه رفت ای‌وای نسخه‌ای از دیوانی او شامل قصاید و غزلیات و رباعیات، به خط میر عبدالباقی بن میرحسن قزوینی در کتابخانهٔ ملی ایران موجود است. دیوان وی به کوشش احمد کرمی تصحیح و منتشر شده است. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار رفیق اصفهانی
شعرهای رفیق اصفهانی
- شمارهٔ ۱۹۸ — گرفتم ز نادیدنت خون نگریم
- شمارهٔ ۲۰۰ — همه از عشق من مات و من از عشق تو حیرانم
- شمارهٔ ۱۹۹ — پاک و پاکیزه است اصل گوهرم
- شمارهٔ ۱۹۵ — عیانست از رخ کاهی، ز اشک ارغوانی هم
- شمارهٔ ۱۹۳ — آمدی رفتی از برم غافل
- شمارهٔ ۱۹۴ — نثار راه جانان کی سزد جانی که من دارم
- شمارهٔ ۱۹۶ — چه حسن است اینکه گر صد بار رویت هر زمان بینم
- شمارهٔ ۱۹۷ — بیا ای مونس شبهای تارم
- شمارهٔ ۲۰۷ — تا چند جدا ز یار باشم
- شمارهٔ ۲۰۳ — ای کرده جوانی تو پیرم
- شمارهٔ ۲۰۵ — به حسرت ای پری می دانی از کویت چسان رفتم
- شمارهٔ ۲۰۱ — نیاید تا به لب از ضعف جانم
- شمارهٔ ۲۰۶ — پیاله داد بدستم سبو نهاد به دوشم
- شمارهٔ ۲۰۲ — چنان ز عشق تو بدنام خلق ایامم
- شمارهٔ ۲۰۴ — روزگاری روز خوش از وصل یاری داشتم
- شمارهٔ ۲۰۸ — به کوی یار باشد مدعی را راه و مسکن هم
- شمارهٔ ۲۱۲ — من دوستی به غیر برای تو می‌کنم
- شمارهٔ ۲۱۳ — به قربان قد و بالات گردم
- شمارهٔ ۲۱۶ — بر آن سرم که دل به دلبری ندهم
- شمارهٔ ۲۰۹ — نداده هیچ جایی شور عشقی هیچ کس یادم
- شمارهٔ ۲۱۱ — نمی‌کرد از غم جان دادن آزادم چه می‌کردم
- شمارهٔ ۲۱۰ — چگونه از سر کوی کسی بار سفر بندم
- شمارهٔ ۲۱۴ — هر جا به خاک پا نهم از گریه تر کنم
- شمارهٔ ۲۱۵ — امروز بی تو خاک چنین گر به سر کنم