رفیق اصفهانی
زاده ۱۱۵۰ – درگذشته ۱۲۱۲ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ رفیق اصفهانی
محمدحسین معروف به ملا حسین اصفهانی متخلص به رفیق در سال ۱۱۵۰ هجری قمری در اصفهان زاده شد. پدرش سبزی‌فروش بود. وی در اصفهان تحصیلات خود را آغاز نمود و در ادبیات برجسته شد. او در انجمن ادبی مشتاق اصفهانی شرکت داشت و از شاگردان او بود. وی در سال ۱۲۱۲ هجری قمری در اصفهان درگذشت و در نجف به خاک سپرده شد. نظمی تبریزی ماده تاریخ وفات وی را به این صورت سروده است: با وفات رفیق بتوان گفت: اوستاد یگانه رفت ای‌وای از دیار مهین سخن‌سنجان شاعر جاودانه رفت ای‌وای گر کسی سال مرگ او خواهد گو: رفیق از میانه رفت ای‌وای نسخه‌ای از دیوانی او شامل قصاید و غزلیات و رباعیات، به خط میر عبدالباقی بن میرحسن قزوینی در کتابخانهٔ ملی ایران موجود است. دیوان وی به کوشش احمد کرمی تصحیح و منتشر شده است. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار رفیق اصفهانی
شعرهای رفیق اصفهانی
- شمارهٔ ۲۲۲ — دل چیست تا به دست تو ای دلستان دهم
- شمارهٔ ۲۱۹ — به جانم از غم جانان چه سازم
- شمارهٔ ۲۱۸ — زار از سر کوی یار رفتیم
- شمارهٔ ۲۲۱ — بود صیاد خوشدل تا من ناشاد می‌نالم
- شمارهٔ ۲۱۷ — ما را نه چشم یاری نه یار مهربان هم
- شمارهٔ ۲۲۴ — نه تنها در ره یاری جفا زان بی وفا دیدم
- شمارهٔ ۲۲۳ — شب تا به روز بر سر کویت فغان کنم
- شمارهٔ ۲۲۰ — از کوی تو غیر رفت و ما هم
- شمارهٔ ۲۲۷ — تا از تو دور ای در نایاب مانده ام
- شمارهٔ ۲۲۹ — شود چون شب بروزو روزگار خویشتن گریم
- شمارهٔ ۲۲۸ — به عالم حاصلی جز غم ندارم
- شمارهٔ ۲۳۱ — من توبه ز صهبا چکنم گر نتوانم
- شمارهٔ ۲۳۰ — مگذار که از حسرت دیدار بمیرم
- شمارهٔ ۲۲۵ — چو در کنار رقیبان ترا نظاره کنم
- شمارهٔ ۲۲۶ — چو من از هجر آن لیلی لب شیرین دهن میرم
- شمارهٔ ۲۳۲ — بی تو جانا زندگانی چون کنم
- شمارهٔ ۲۳۸ — از درت امروز و فردا ای دلارا می روم
- شمارهٔ ۲۳۹ — حال بسیار ناخوشی دارم
- شمارهٔ ۲۳۵ — دوستان را به خود از بهر تو دشمن کردم
- شمارهٔ ۲۳۷ — ز جور دوست گر خود را به کام دشمنان دیدم
- شمارهٔ ۲۳۶ — خوش آنکه جان به پایت ای دلستان فشانم
- شمارهٔ ۲۳۳ — شنیدمت که به حسنی فزون ز ماه چو دیدم
- شمارهٔ ۲۴۰ — به کار مشکل خود یاری از یاری نمی‌بینم
- شمارهٔ ۲۳۴ — به از عشق و گدایی منصب و جاهی نمی‌دانم