شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۳۰۹ — میر میخانهٔ ما سید سر مستانست
- غزل شمارهٔ ۳۰۲ — نعمت الله میر رندان است
- غزل شمارهٔ ۳۰۵ — جانست که در بدن روانست
- غزل شمارهٔ ۳۰۳ — میر میخانهٔ ما سید سرمستان است
- غزل شمارهٔ ۳۰۸ — مقصود توئی نه این نه آنست
- غزل شمارهٔ ۳۰۴ — عالم بدن است و عشق جان است
- غزل شمارهٔ ۳۰۶ — میخانه سرای عاشقان است
- غزل شمارهٔ ۳۰۷ — رندی که حریف عاشقان است
- غزل شمارهٔ ۳۱۳ — یاری که ز ملک آشنائی است
- غزل شمارهٔ ۳۱۴ — جامی ز می پر از می در بزم ما روان است
- غزل شمارهٔ ۳۱۶ — یاد جانان میان جان من است
- غزل شمارهٔ ۳۱۷ — عشق جانان حیات جان من است
- غزل شمارهٔ ۳۱۵ — عشق جانان حیات جان من است
- غزل شمارهٔ ۳۱۰ — عالم بدنست و عشق جانست
- غزل شمارهٔ ۳۱۱ — کشتهٔ حضرت او زندهٔ جاویدانست
- غزل شمارهٔ ۳۱۲ — کشتهٔ عشق تو دل زندهٔ جاویدان است
- غزل شمارهٔ ۳۱۸ — گفتم که این جانان کیست ، جان گفت جانان منست
- غزل شمارهٔ ۳۱۹ — دُرد دردش دوای جان منست
- غزل شمارهٔ ۳۲۰ — درد عشقش دوای جان من است
- غزل شمارهٔ ۳۲۴ — نعمت الله جان و عالم چون تن است
- غزل شمارهٔ ۳۲۵ — چشم ما از نور رویش روشنست
- غزل شمارهٔ ۳۲۳ — در نظر آنکه نور چشم من است
- غزل شمارهٔ ۳۲۲ — در سراپردهٔ جان خانهٔ دلدار من است
- غزل شمارهٔ ۳۲۱ — عشق جانان من غذای من است