شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۲۵۸ — هر که او با ما درین دریا نشست
- غزل شمارهٔ ۲۶۰ — بی نوائی نوای درویش است
- غزل شمارهٔ ۲۶۱ — بیا که جان و دلم در هوای درویش است
- غزل شمارهٔ ۲۵۵ — جان ما با صحبت جانی خوش است
- غزل شمارهٔ ۲۵۷ — جان ما با ما در این دریا نشست
- غزل شمارهٔ ۲۵۴ — این خوشست و آن خوشست و این و آن با هم خوشست
- غزل شمارهٔ ۲۵۶ — هر که آمد سوی ما با ما نشست
- غزل شمارهٔ ۲۵۹ — هرکه او با ما در این دریا نشست
- غزل شمارهٔ ۲۶۲ — دل سرمست ما ز جان بگذشت
- غزل شمارهٔ ۲۶۴ — رمضان آمد و روان بگذشت
- غزل شمارهٔ ۲۶۵ — دل ما از منی و ما بگذشت
- غزل شمارهٔ ۲۶۷ — آفتاب خوشی هویدا گشت
- غزل شمارهٔ ۲۶۸ — عشق مستست و عقل مخمور است
- غزل شمارهٔ ۲۶۳ — نعمت الله از این و آن بگذشت
- غزل شمارهٔ ۲۶۹ — عشق مستست و عقل مخمور است
- غزل شمارهٔ ۲۶۶ — عاشق از دنیی و عقبی درگذشت
- غزل شمارهٔ ۲۷۳ — همسایهٔ حضرت شریف است
- غزل شمارهٔ ۲۷۴ — شاه ما در همه جهان طاق است
- غزل شمارهٔ ۲۷۲ — عشق مستست و عقل مخمور است
- غزل شمارهٔ ۲۷۵ — همه عالم تن است و جان عشق است
- غزل شمارهٔ ۲۷۶ — عقل از ما کنار کرد و برفت
- غزل شمارهٔ ۲۷۷ — شهر دل در ولایت عشق است
- غزل شمارهٔ ۲۷۱ — عشق مست است و عقل مخمور است
- غزل شمارهٔ ۲۷۰ — عشق مستت و عقل مخمور است