شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۹۲۷ — دُرد دردش بنوش خوش می باش
- غزل شمارهٔ ۹۳۰ — ای دل ار عاشقی بیا خوش باش
- غزل شمارهٔ ۹۲۸ — سیدی خواهی پناه و بنده باش
- غزل شمارهٔ ۹۳۲ — زر بپاش و خواجهٔ زر پاش باش
- غزل شمارهٔ ۹۳۱ — ای دل ار چه شکسته ای خوش باش
- غزل شمارهٔ ۹۲۶ — دل به دلبر گذار و خوش می باش
- غزل شمارهٔ ۹۲۹ — گر فسرده نیستی گر ما نه باش
- غزل شمارهٔ ۹۳۳ — عشق سرمست است و دارد دور باش
- غزل شمارهٔ ۹۳۵ — اگر میلی به ما داری بیا و بندهٔ ما باش
- غزل شمارهٔ ۹۳۶ — در میکده مست و رند و قلاش
- غزل شمارهٔ ۹۳۴ — پاک باش و بی وضو یک دم مباش
- غزل شمارهٔ ۹۳۸ — خم می در جوش و رندان درخروش
- غزل شمارهٔ ۹۳۷ — بحر در جوش است و جانم درخروش
- غزل شمارهٔ ۹۳۹ — به گوش و هوش من آمد ندای ساقی دوش
- غزل شمارهٔ ۹۴۱ — در خرابات تا سحرگه دوش
- غزل شمارهٔ ۹۴۰ — زهد بگذار و خرقه را بفروش
- غزل شمارهٔ ۹۴۲ — جام می شادی رندان نوش نوش
- غزل شمارهٔ ۹۴۵ — دلخوشم از عشق جان افزای خویش
- غزل شمارهٔ ۹۴۳ — دُرد دردش چو صاف درمان نوش
- غزل شمارهٔ ۹۴۶ — بیا ای نور چشم ما و خوش بنشین به جای خویش
- غزل شمارهٔ ۹۴۹ — همه عالم چو شبنمی دانش
- غزل شمارهٔ ۹۴۴ — از جام حباب آب می نوش
- غزل شمارهٔ ۹۴۸ — عزتی ده مرا به عزت خویش
- غزل شمارهٔ ۹۴۷ — سوختم بر آتش دل عود خویش