شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۰ — دو سخن می شنو یکی می گو
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۳ — در دو عالم یکست مثلش کو
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۹ — به هرحسنی که می بینم جمالش می نماید رو
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۸ — جان عاشق نجوید الا هو
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۴ — این دوئی از چه خاست از من و تو
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۲ — چشمی که ندیده نور آن رو
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۱ — این و آن در آرزوی او و او
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۵ — بود ما پیدا شده از بود او
- غزل شمارهٔ ۱۳۷۱ — کهنه است این شراب و جامش نو
- غزل شمارهٔ ۱۳۷۲ — می فراوان است اینجا جام کو
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۶ — به وجود او یکی بود نه دو
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۷ — تا قیامت ترک جام می مگو
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۹ — این چشم تو دایم مدام آب روان دارد به جو
- غزل شمارهٔ ۱۳۷۰ — عمر بر باد می رود بی او
- غزل شمارهٔ ۱۳۶۸ — شد روان آب حیات ما به جو
- غزل شمارهٔ ۱۳۷۳ — ذوق سرمستان ز مخموران مجو
- غزل شمارهٔ ۱۳۷۶ — هرچه گوئی به عشق او می گو
- غزل شمارهٔ ۱۳۷۹ — در محیط عشق او جز ما نبو
- غزل شمارهٔ ۱۳۸۱ — رند و جام شراب خوش خوش بو
- غزل شمارهٔ ۱۳۸۰ — حضور یار بی اغیار خوش بو
- غزل شمارهٔ ۱۳۷۴ — جز یکی نیست در جهان دو مگو
- غزل شمارهٔ ۱۳۷۵ — ما خیالیم در حقیقت او
- غزل شمارهٔ ۱۳۷۷ — عارفانه بیا و خوش می گو
- غزل شمارهٔ ۱۳۷۸ — آینه بردار تا ببینی در او