شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۱۳۳۴ — از بود وجود خود فنا شو
- غزل شمارهٔ ۱۳۳۶ — بقا در عشق اگر خواهی فنا شو
- غزل شمارهٔ ۱۳۴۰ — گفتهٔ عاشقان به جان بشنو
- غزل شمارهٔ ۱۳۳۸ — چون مردمک دیدهٔ ما گوشه نشین شو
- غزل شمارهٔ ۱۳۳۷ — درین دریا درآ با ما و عین ما به ما میجو
- غزل شمارهٔ ۱۳۳۹ — تا به کی در خواب باشی یک زمان بیدار شو
- غزل شمارهٔ ۱۳۴۱ — آه دلسوز عاشقان بشنو
- غزل شمارهٔ ۱۳۳۵ — مستانه ز خویشتن فنا شو
- غزل شمارهٔ ۱۳۴۷ — نوای عالمی بخشی اگر یابی نوای او
- غزل شمارهٔ ۱۳۴۵ — آینهٔ جمال او نیست به جز جلال او
- غزل شمارهٔ ۱۳۴۴ — نقشی نبسته ایم به غیر از خیال او
- غزل شمارهٔ ۱۳۴۹ — گوش کن تا بشنوی اسرار او
- غزل شمارهٔ ۱۳۴۲ — قول ما حق است از حق می شنو
- غزل شمارهٔ ۱۳۴۸ — چشم عالم روشن است از آفتاب روی او
- غزل شمارهٔ ۱۳۴۶ — هوای خویشتن بگذار اگر داری هوای او
- غزل شمارهٔ ۱۳۴۳ — عالم منور است به نور جمال او
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۱ — چشم عالم روشن است از نور او
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۰ — عالم منور است به نور حضور او
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۲ — بستیم کمر به خدمت او
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۳ — عاشق ارخواهد حدیث از عشق جانان گو بگو
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۴ — شاهبازی چو نعمت الله کو
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۶ — تا نفرماید بگو بشنو ز من آن را مگو
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۷ — برو ای عقل بس محال مگو
- غزل شمارهٔ ۱۳۵۵ — غیر ما در بحر ما از ما مجو