شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۱۳۵ — خانهٔ دل سرای جانان من است
- غزل شمارهٔ ۱۳۴ — میخانه سرای عاشقان است
- غزل شمارهٔ ۱۳۷ — هر قطره‌ای از این بحر دریای بیکران است
- غزل شمارهٔ ۱۳۹ — دلبر سرمست ما یار خوشی نو خاسته است
- غزل شمارهٔ ۱۴۱ — با محیط عشق او دنیا بر ما شبنمی است
- غزل شمارهٔ ۱۴۰ — دیده تا نور جمالش دیده است
- غزل شمارهٔ ۱۳۶ — زمین جسم است و جانت آسمان است
- غزل شمارهٔ ۱۳۸ — مقام عاشقان در ملک جان است
- غزل شمارهٔ ۱۴۴ — چشم ما روشن به نور روی اوست
- غزل شمارهٔ ۱۴۵ — قطره‌ای کو به بحر ما پیوست
- غزل شمارهٔ ۱۴۲ — جان ما با ما در این دریا نشست
- غزل شمارهٔ ۱۴۳ — از جور و جفای بی وفا دوست
- غزل شمارهٔ ۱۴۶ — ختم رسل که سید اولاد آدم است
- غزل شمارهٔ ۱۴۷ — نقش خیال اوست که گویند عالم است
- غزل شمارهٔ ۱۴۹ — ای عاشقان ای عاشقان معشوق با ما همدم است
- غزل شمارهٔ ۱۴۸ — گر تو را عزم عالم قدم است
- غزل شمارهٔ ۱۵۵ — شرابخانهٔ عشاق جای سید ماست
- غزل شمارهٔ ۱۵۶ — روح اعظم روان سید ماست
- غزل شمارهٔ ۱۵۷ — عشق جانان در میان جان ماست
- غزل شمارهٔ ۱۵۱ — لطف اگر بر ما گمارد حاکم است
- غزل شمارهٔ ۱۵۰ — تا مرا عین عشق مفهوم است
- غزل شمارهٔ ۱۵۲ — دوش رفتم در خرابات مغان رندانه مست
- غزل شمارهٔ ۱۵۳ — در کوی خرابات کسی را که مقام است
- غزل شمارهٔ ۱۵۴ — در گوشهٔ میخانه کسی را که مقام است