شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۱۸۶ — نور او روشنی دیدهٔ ماست
- غزل شمارهٔ ۱۸۳ — خواجه آمد سرای خود آراست
- غزل شمارهٔ ۱۸۷ — موج بحریم و عین ما دریاست
- غزل شمارهٔ ۱۸۲ — راه عشاق رو که آن ره ماست
- غزل شمارهٔ ۱۸۸ — عقل گرچه رئیس این دل ماست
- غزل شمارهٔ ۱۸۹ — صورتی آراستی معنی کجاست
- غزل شمارهٔ ۱۸۵ — آن چنان مجلسی که جانم خواست
- غزل شمارهٔ ۱۸۴ — نعمت الله امام رندان است
- غزل شمارهٔ ۱۹۵ — چشمی که به نور عشق بیناست
- غزل شمارهٔ ۱۹۴ — منزل صاحبدلان صُفّهٔ صدق و صفاست
- غزل شمارهٔ ۱۹۶ — هر که ز اهل عباست تابع آل عباست
- غزل شمارهٔ ۱۹۳ — هر ذره که می بینی خورشید در او پیداست
- غزل شمارهٔ ۱۹۷ — نور چشمت در نظر پیداست
- غزل شمارهٔ ۱۹۱ — هرچه می بینی همه نور خداست
- غزل شمارهٔ ۱۹۰ — پادشاهی چه بندگی خداست
- غزل شمارهٔ ۱۹۲ — چشم عالم روشن از نور خداست
- غزل شمارهٔ ۱۹۸ — دیده تا نور جمالش دیده است
- غزل شمارهٔ ۲۰۵ — ما غرقهٔ آبیم چنین تشنه عجیبست
- غزل شمارهٔ ۱۹۹ — چشم مردم دیدهٔ ما نور رویش دیده است
- غزل شمارهٔ ۲۰۱ — آفتاب حسن او از مه نقابی بسته است
- غزل شمارهٔ ۲۰۴ — موجیم و حباب هر دو آبست
- غزل شمارهٔ ۲۰۰ — نعمة الله در شراب افتاده است
- غزل شمارهٔ ۲۰۲ — خوش آب حیاتیست که گویند شرابست
- غزل شمارهٔ ۲۰۳ — خوش آب حیاتیست که گویند شرابست