محتشم کاشانی
زندگی‌نامهٔ محتشم کاشانی
کمال‌الدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمال‌الدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیه‌ای است که در شرح واقعهٔ کربلا سروده است. مرثیهٔ دیگری نیز در مرگ برادر جوان خود سروده که بسیار سوزناک است. مجموعه‌ای از غزلیات عاشقانه با نام «جلالیه» نیز از وی باقی مانده است. وی در ربیع الاول سال ۹۹۶ هجری قمری (به روایتی ۱۰۰۰ هجری قمری) درکاشان درگذشت.
آثار محتشم کاشانی
شعرهای محتشم کاشانی
- شمارهٔ ۳۹۱ — خانهٔ دوری دل از همه پرداخته‌ام
- شمارهٔ ۳۹۰ — اگر دوری ز من در آرزویت زار می‌میرم
- شمارهٔ ۳۸۵ — زدی به دست ارادت چو حلقه بر در دل
- شمارهٔ ۳۸۴ — رسید باز طپاننده کبوتر دل
- شمارهٔ ۳۸۶ — گر پا نهی ز لطف به مهمانسرای دل
- شمارهٔ ۳۸۷ — گشته در عشق کار من مشکل
- شمارهٔ ۳۸۸ — ای دهانت را موکل خضر خط بر سلسبیل
- شمارهٔ ۳۸۹ — گر پردهٔ گردون ز سرشگم نکشد نم
- شمارهٔ ۳۹۹ — دی به دنبال یکی کبک خرام افتادم
- شمارهٔ ۳۹۵ — من شیدا چرا از عقل و دین یک باره برگشتم
- شمارهٔ ۳۹۳ — بس که چشم امشب به چشم عشوه‌سازش داشتم
- شمارهٔ ۳۹۲ — لب پر سوال بر سر راهی نشسته‌ام
- شمارهٔ ۳۹۴ — بر سر کوی تو هرگاه که پیدا گشتم
- شمارهٔ ۳۹۷ — ز خاک کوی تو گریان سفر گزیدم و رفتم
- شمارهٔ ۳۹۸ — تو چون رفتی به سلطان خیالت ملک دل دادم
- شمارهٔ ۳۹۶ — چون من به در هجر ز بیداد تو رفتم
- شمارهٔ ۴۰۱ — ز کج بینی به زلفت نسبت چین ختن کردم
- شمارهٔ ۴۰۶ — در بزم چون به کین تو غالب گمان شدم
- شمارهٔ ۴۰۷ — بهر دعا از درت چون به درون آمدم
- شمارهٔ ۴۰۲ — به مجلس بحث از آن خصمانه اغیار می‌کردم
- شمارهٔ ۴۰۳ — به بزمش دوش رنگ‌آمیزی بسیار می‌کردم
- شمارهٔ ۴۰۰ — زخم نگهت نهفته خوردم
- شمارهٔ ۴۰۴ — ای شمع بتان تا کی بر گرد درت گردم
- شمارهٔ ۴۰۵ — برای نیم نگاهی چو عذر خواه تو گردم