سحاب اصفهانی
درگذشته ۱۲۲۹ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ سحاب اصفهانی
میرزا سید محمد سحاب اصفهانی (درگذشته به سال ۱۲۲۹ هجری قمری) فرزند سید احمد هاتف اصفهانی و از شعرای عهد فتح‌علی‌شاه و از مداحان اوست. سحاب در علم نجوم و طب، شعرشناسى و فنون ادبى داراى اطلاعات کافى بود. در اواسط زندگى به مکه معظمه سفر کرده و بعد از بازگشت به منصب داروغگى دفتر همایون رسید. کالبد او را به امر فتحعلى شاه به نجف اشرف برده و در آنجا دفن کردند. علاوه بر دیوان اشعار کتابهای «روضه البکاء» و «سحاب البکا» در مراثى حضرت سیدالشهداء و تذکرهٔ «رشحات سحاب» از او به جا مانده است. دیوان وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار سحاب اصفهانی
شعرهای سحاب اصفهانی
- شمارهٔ ۲۶۹ — دل شد از دست و به راه طلبش آنچه دویدم
- شمارهٔ ۲۶۸ — امید مهر به هر کس که بود جز تو گسستم
- شمارهٔ ۲۶۵ — به روی غیر چو نگذاریم که در بندم
- شمارهٔ ۲۷۰ — از دست دادخواه اگر این است آه من
- شمارهٔ ۲۶۴ — گر قصه ای از زلف چو چوگان تو آرم
- شمارهٔ ۲۷۱ — کاش اکنون که به کوی تو بود منزل من
- شمارهٔ ۲۶۶ — در خیال تو به افتاده است دل از باده‌ام
- شمارهٔ ۲۶۷ — پنهان ز مدعی به کناری گرفته‌ایم
- شمارهٔ ۲۷۶ — آه که آخر نماند ای بت دمساز من
- شمارهٔ ۲۷۸ — مدعی را کرد یار خویشتن
- شمارهٔ ۲۷۴ — نرسد تیر تو بر پیکر من
- شمارهٔ ۲۷۵ — گل گلزار گر از آب وگل آید بیرون
- شمارهٔ ۲۷۷ — با جفا جوی او مشکل شود دمساز من
- شمارهٔ ۲۷۲ — چندید عتاب و ناز نخواهد هلاک من
- شمارهٔ ۲۷۳ — رخ یاران دو زلف تیره پوشیدند از یاران
- شمارهٔ ۲۷۹ — همین تا از نگاهی بی‌قرارم می‌توان کردن
- شمارهٔ ۲۸۰ — به زلف او همه دل‌های دل فگاران بین
- شمارهٔ ۲۸۳ — چند خونش رود از دیدهٔ نمناک برون؟
- شمارهٔ ۲۸۲ — کس نگفت ای دل به این لیلی و شان نظاره کن
- شمارهٔ ۲۸۱ — ز خاک کویش ای دل گاه‌گاهی دیده روشن کن
- شمارهٔ ۲۸۷ — غافل است آن که از دلم دل او
- شمارهٔ ۲۸۶ — مقصود دو مدعای من آمد جفای تو
- شمارهٔ ۲۸۴ — بندد دل ار چنین خم مشکین کمند او
- شمارهٔ ۲۸۵ — از اشک عاشقان که نماید به کوی تو