شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۴۴۸ — دُرد دردش نوش کن گر صاف درمان بایدت
- غزل شمارهٔ ۴۴۹ — هر که بد بازی کند بد باز گردد عاقبت
- غزل شمارهٔ ۴۵۳ — هرگز نبود عاشقی و راه سلامت
- غزل شمارهٔ ۴۵۰ — چون من ز ولای تو رسیدم به ولایت
- غزل شمارهٔ ۴۴۷ — چشمم به نور و معنی دیده جمال صورت
- غزل شمارهٔ ۴۴۶ — معنی او نمود در صورت
- غزل شمارهٔ ۴۵۲ — رفتی به سلامت به سلامت به سلامت
- غزل شمارهٔ ۴۵۱ — در کوی خرابات نشستم به سلامت
- غزل شمارهٔ ۴۵۴ — مستیم و خرابیم و گرفتار خرابات
- غزل شمارهٔ ۴۵۷ — فانی تمام خدمت اوست
- غزل شمارهٔ ۴۵۹ — ملک داری همه به تدبیر است
- غزل شمارهٔ ۴۵۸ — تبخال زده بر لب من خسته از آن است
- غزل شمارهٔ ۴۶۰ — عشق را مسجد و میخانه یکی است
- غزل شمارهٔ ۴۵۶ — نعمت الله مظهر ذات و صفات
- غزل شمارهٔ ۴۵۵ — مائیم و می صحبت رندان خرابات
- غزل شمارهٔ ۴۶۱ — عشق آمد و عقل کرد غارت
- غزل شمارهٔ ۴۶۶ — آب چشم ما به هر سو رو نهاد
- غزل شمارهٔ ۴۶۷ — در دلم غیر او نمی‌گنجد
- غزل شمارهٔ ۴۶۳ — ما را به غیر او نبود التفات هیچ
- غزل شمارهٔ ۴۶۸ — ساقیی جام سوی ما آورد
- غزل شمارهٔ ۴۶۲ — عمر بی او که بر سر آری هیچ
- غزل شمارهٔ ۴۶۵ — آب چشم ما به روی ما فتاد
- غزل شمارهٔ ۴۶۹ — ترک سر‌مستی مرا دامن کشانم می‌کشد
- غزل شمارهٔ ۴۶۴ — دل به دست باد خواهم داد هر چه باد باد