شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۴۰۲ — شادمانم زانکه غمخوارم وی است
- غزل شمارهٔ ۳۹۸ — هیچکس بی نعمت الله هست نیست
- غزل شمارهٔ ۴۰۱ — صحبت جانان من مجلس روحانی است
- غزل شمارهٔ ۳۹۹ — زاهدان را ذوق رندان هست نیست
- غزل شمارهٔ ۴۰۳ — هرچه بینی جمله آیات وی است
- غزل شمارهٔ ۴۰۴ — هرکجا گنجیست ماری در وی است
- غزل شمارهٔ ۴۰۵ — در نظر عالم چو جامی پر می است
- غزل شمارهٔ ۴۰۰ — روحها در روح اعظم فانی است
- غزل شمارهٔ ۴۰۸ — مطرب عشق ساز ما بنواخت
- غزل شمارهٔ ۴۰۹ — مطرب عشاق ساز ما نواخت
- غزل شمارهٔ ۴۱۰ — لطف سازنده تا عیانم ساخت
- غزل شمارهٔ ۴۱۱ — آتش عشقش تمام عود وجودم بسوخت
- غزل شمارهٔ ۴۱۲ — آتشی ظاهر شد و پیدا و پنهانم بسوخت
- غزل شمارهٔ ۴۱۳ — آتش عشق تو دل در بر بسوخت
- غزل شمارهٔ ۴۰۶ — کنج دل گنجینهٔ عشق وی است
- غزل شمارهٔ ۴۰۷ — ما را چو ز عشق راحتی هست
- غزل شمارهٔ ۴۱۵ — علم ما در کتاب نتوان یافت
- غزل شمارهٔ ۴۱۶ — بی سبب وصل یار نتوان یافت
- غزل شمارهٔ ۴۲۰ — دل ز جان بگذشت و جانان بازیافت
- غزل شمارهٔ ۴۱۷ — بی درد دل ای دوست دوا را نتوان یافت
- غزل شمارهٔ ۴۲۱ — جان به خلوت سرای جانان رفت
- غزل شمارهٔ ۴۱۹ — جانم از درد دل دوائی یافت
- غزل شمارهٔ ۴۱۴ — علم ما در کتاب نتوان یافت
- غزل شمارهٔ ۴۱۸ — بلبل چو هوای گلستان یافت