شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۷۸۲ — خلق دنیا مقلد قالند
- غزل شمارهٔ ۷۸۳ — آتشی از عشق او در بزم ما افروختند
- غزل شمارهٔ ۷۸۵ — عاشقان از بیش و کم آسوده اند
- غزل شمارهٔ ۷۸۶ — آفتابی را به مه بنموده اند
- غزل شمارهٔ ۷۸۴ — بر هر دریکه رفتیم بر ما روان گشودند
- غزل شمارهٔ ۷۸۷ — کشتگان از دم او زنده شدند
- غزل شمارهٔ ۷۸۸ — در ازل بر ما در میخانه را بگشوده‌اند
- غزل شمارهٔ ۷۸۹ — خاکساران که گو به پاکردند
- غزل شمارهٔ ۷۹۳ — آب حیات ماست که می نام کرده اند
- غزل شمارهٔ ۷۹۵ — مشکلات ما چو حل ، وا کرده اند
- غزل شمارهٔ ۷۹۰ — عاشقان اول ز جان باز آمدند
- غزل شمارهٔ ۷۹۶ — این خط نگر که بر رخ جانان کشیده اند
- غزل شمارهٔ ۷۹۴ — غرّهٔ ماه مبارک بین که غرّا کرده‌اند
- غزل شمارهٔ ۷۹۱ — آفتابی را هویدا کرده اند
- غزل شمارهٔ ۷۹۲ — گنج پنهانی که پیدا کرده اند
- غزل شمارهٔ ۷۹۷ — عاشقان درش از درد دوا یافته اند
- غزل شمارهٔ ۸۰۰ — مدام همدم جام شراب باشد رند
- غزل شمارهٔ ۸۰۴ — خاک پاک ما به می بسرشته اند
- غزل شمارهٔ ۸۰۲ — سلطان که بود گدای سید
- غزل شمارهٔ ۸۰۳ — خوش در میخانه را بگشاده اند
- غزل شمارهٔ ۷۹۹ — بحریان احوال دریا گفته اند
- غزل شمارهٔ ۷۹۸ — آتش عشق همان دم که بر افروخته اند
- غزل شمارهٔ ۸۰۵ — بیا ای جان و ای جانان سید
- غزل شمارهٔ ۸۰۱ — تا نگوئی که خواجه مالش ماند