شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۷۴۰ — آب چشم ما به هر سو رو نهاد
- غزل شمارهٔ ۷۳۵ — ورد صاحبنظران فاتحهٔ روی تو باد
- غزل شمارهٔ ۷۳۴ — می محبت او نوش کن که نوشت باد
- غزل شمارهٔ ۷۳۹ — عاشقی کو سر به پای ما نهاد
- غزل شمارهٔ ۷۳۶ — عشق او با جان و دل پیوسته باد
- غزل شمارهٔ ۷۳۸ — یا رب ز غم هجران رستیم مبارک باد
- غزل شمارهٔ ۷۴۱ — ترک سرمستم دگر باره کلاه کج نهاد
- غزل شمارهٔ ۷۳۷ — حضرت سلطان ما پاینده باد
- غزل شمارهٔ ۷۴۸ — سیدم روح اعظمش خوانند
- غزل شمارهٔ ۷۴۳ — هر در که به روی ما گشایند
- غزل شمارهٔ ۷۴۷ — دست چپ را یسار می خوانند
- غزل شمارهٔ ۷۴۶ — رندان همه مستند و می از جام ندانند
- غزل شمارهٔ ۷۴۲ — اهل نظران دیده به روی تو گشایند
- غزل شمارهٔ ۷۴۴ — عارفانی که ما به ما جویند
- غزل شمارهٔ ۷۴۹ — مده به باد هوا جان خویشتن بر باد
- غزل شمارهٔ ۷۴۵ — ذوقیست دلم را که به عالم نتوان داد
- غزل شمارهٔ ۷۵۲ — عمر ما رفته بود باز آمد
- غزل شمارهٔ ۷۵۴ — واحد به صفات کثرت آمد
- غزل شمارهٔ ۷۵۰ — ساغر و می مدام در کارند
- غزل شمارهٔ ۷۵۶ — مستانه ساقی از در در آمد
- غزل شمارهٔ ۷۵۷ — ملک عشقش به غیر ما نرسد
- غزل شمارهٔ ۷۵۱ — آنها که نگار را نگارند
- غزل شمارهٔ ۷۵۳ — عمر ما رفته بود باز آمد
- غزل شمارهٔ ۷۵۵ — خوش ماه تمامی است که از غیب برآمد