شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- غزل شمارهٔ ۷۱۶ — از کرم جان عزیزم بر جانانه برید
- غزل شمارهٔ ۷۱۳ — این چنین رندی که من دیدم که دید
- غزل شمارهٔ ۷۱۲ — این و آن بود جمله آن گردید
- غزل شمارهٔ ۷۱۷ — رخت ما را به سراپردهٔ میخانه برید
- غزل شمارهٔ ۷۱۰ — هر که او عین ما به ما جوید
- غزل شمارهٔ ۷۱۱ — عاشق آن است که معشوق به جان می جوید
- غزل شمارهٔ ۷۱۴ — عین او در عین اعیان شد پدید
- غزل شمارهٔ ۷۱۵ — سالها در طلبت دیده به هر سو گردید
- غزل شمارهٔ ۷۱۸ — زاهد به سراپردهٔ رندان مگذارید
- غزل شمارهٔ ۷۲۰ — در دور قمر نقطهٔ خورشید ببینید
- غزل شمارهٔ ۷۲۵ — آتشی در نهاد جان افتاد
- غزل شمارهٔ ۷۲۲ — ترک می و میخانه به یک بار مگوئید
- غزل شمارهٔ ۷۲۳ — در سراپردهٔ دل خانه خدا را طلبید
- غزل شمارهٔ ۷۲۱ — آفتاب چرخ معنی بایزید
- غزل شمارهٔ ۷۱۹ — کفر سر زلف بت عیار ببینید
- غزل شمارهٔ ۷۲۴ — زاهد دگر از خلوت تقوی به درافتاد
- غزل شمارهٔ ۷۳۰ — ساقی جامی به این و آن داد
- غزل شمارهٔ ۷۲۷ — دل به دست زلف دلبر اوفتاد
- غزل شمارهٔ ۷۲۶ — هر که بر خاک راه او افتاد
- غزل شمارهٔ ۷۳۲ — هر که او در عشق جانان جان نداد
- غزل شمارهٔ ۷۳۳ — جام جم می خورم که نوشم باد
- غزل شمارهٔ ۷۳۱ — دردی است در این دل که به درمان نتوان داد
- غزل شمارهٔ ۷۲۹ — هرکه در دریای بی پایان فتاد
- غزل شمارهٔ ۷۲۸ — آب چشم ما به روی ما فتاد